Suwak skalny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Suwak skalny
Gerbillus campestris[1][2]
(Loche, 1867)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd gryzonie
Podrząd Myomorpha
Nadrodzina Muroidea
Rodzina myszowate
Podrodzina suwaki
Rodzaj Gerbillus
Podrodzaj Dipodillus
Gatunek suwak skalny
Synonimy
  • G. campestris (Loche, 1867)[3]
  • G. quadrimaculatus Lataste, 1882
  • G. brunnescens (Ranck, 1968)
  • G. cinnamomeus Cabrera, 1922
  • G. dodsoni Thomas, 1913
  • G. gerbii (Loche, 1867)
  • G. haymani (Setzer, 1958)
  • G. hilda (Thomas, 1918)
  • G. minutus (Loche, 1867)
  • G. patrizii de Beaux, 1932
  • G.riparius Cabrera, 1922
  • G. rozsikae Thomas, 1908
  • G. somalicus Thomas, 1910
  • G. venustus (Sundevall, 1843)
  • G. wassifi Setzer, 1958
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Suwak skalny[4] (Gerbillus (Dipodillus) campestris) – gatunek gryzonia z rodziny myszowatych. Pierwotnie takson lokowany był w rodzaju Gerbillus (Gerbillus campestris), później wydzielany do odrębnego rodzaju Dipodillus[1]. Ostatecznie gatunek klasyfikowany jest nadal w obrębie kladu Dipodillus który utracił jednak rangę rodzaju i został włączony do Gerbillus jako podrodzaj[5]. Suwak skalny zamieszkuje tereny Maghrebu[6].

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

W 2010 roku tunezyjscy naukowcy z Laboratoire d'Ecologie Animale: Awatef Abiadh, M'barek Chetoui, Taher Lamine-Cheniti, Ernesto Capanna i Paolo Colangelo, opublikowali wyniki badań filogenetycznych z wykorzystaniem mitochondrialnego genu cytochromu b, które wskazały konieczność rewizji dotychczasowego podziału systematycznego, oraz wydzielenie z Gerbillus kilka podrodzajów: w tym Dipodillus, który tym samym traci rangę rodzaju. Autorzy stwierdzili, że gatunek suwak skalny winien zostać zaliczony do tak określonego podrodzaju[5].

Zasięg występowania[edytuj | edytuj kod]

Zamieszkuje głównie Afrykę Północną na terenie Algierii, Egiptu, Libii, Mali, Maroka, Nigeru, Sudanu i Tunezji oraz prawdopodobnie Afganistanu, Czadu, Mauretanii i Sahary Zachodniej[3][6].

Kopalne ślady występowania[edytuj | edytuj kod]

Kopalne ślady przodków G. campestris są odnajdywane na terenach Maghrebu (El Melah, Chrafate i Ez Zarka w Algierii[7]) i są datowane na wczesny plejstocen. Gatunek zachował znaczną stabilność morfologiczną[1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jak reszta suwaków żyje na pustynnych, skalistych lub piaszczystych terenach, gdzie okres wegetacji jest bardzo krótki. Ich dieta obejmuje orzechy, trawę, korzenie. Prowadzą nocny tryb życia drążą tunele o długości niespełna 70 cm.

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (niższego ryzyka)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 E. Stoetzel, S. Bailon, R. Nespoulet, M.A. El Hajraoui i inni. Pleistocene and holocene small vertebrates of El Harhoura 2 cave (Rabat-Témara, Morocco): an annotated preliminary taxonomic list. „Historical Biology”. 22 (1), s. 303 — 319, 29 March 2010. Taylor&Francis. doi:10.1080/08912960903461288. ISSN 1029-2381 (ang.). 
  2. Gerbillus campestris[1] w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Gerbillus campestris[1]. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  4. Pawilon 24 - Drobne ssaki (pol.). zoo.poznan.pl. [dostęp 2012-07-08].
  5. 5,0 5,1 Awatef Abiadh, M'barek Chetoui, Taher Lamine-Cheniti, Ernesto Capanna i inni. Molecular phylogenetics of the genus Gerbillus (Rodentia, Gerbillinae): Implications for systematics, taxonomy and chromosomal evolution. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 56 (2), s. 513-518, 2010-08. Elsevier (ang.). 
  6. 6,0 6,1 Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Dipodillus (Petteromys) campestris. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 lipca 2012]
  7. Y. Ouhabi, M. Aberkan. Recent Quaternary fossil mammals of Chrafate and Ez Zarka. The origin of modern fauna in the Northern Rif (NW Morocco, Northern Africa). „Geologica Acta”. 1 (3), s. 277-288, 2003.