Suwalski Park Krajobrazowy
| Suwalski Park Krajobrazowy | |
 Logo parku |
|
| Położenie | gminy: Jeleniewo, Przerośl, Wiżajny, Rutka-Tartak |
| Data utworzenia | 12 stycznia 1976 |
| Powierzchnia | 62,84 km² |
| Otulina | 86,17 km² |
| Liczba rezerwatów | 4 |
| Oficjalna strona | |
Spis treści |
[edytuj] Historia
Suwalski Park Krajobrazowy (SPK) jest najstarszym parkiem krajobrazowym w Polsce, utworzony 12 stycznia 1976 roku na mocy uchwały Nr III/14/76 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Suwałkach, celem ochrony unikatowego krajobrazu polodowcowego, szczególnych wartości przyrodniczych i geologicznych. Park położony jest na Pojezierzu Północnosuwalskim, które stanowi przykład krajobrazu polodowcowego z licznymi wzniesieniami morenowymi, wzniesieniami kemowymi, dolinami rzecznymi, nieckami jezior oraz głazowiskami.
Charakterystyczne miejsca w parku to:
- jezioro Hańcza,
- głazowisko Łopuchowskie,
- głazowisko Bachanowo,
- wiszące torfowisko znajdujące się nad zachodnim brzegiem jeziora Jaczno.
[edytuj] Geologia
Pod względem geologicznym obszar parku należy do prekambryjskiej platformy wschodnioeuropejskiej (suwalski masyw anortozytowy, krystalicznego fundamentu prekambryjskiego platformy wschodnioeuropejskiej). Aktualna rzeźba terenu SPK powstała w czasie plejstocenu (glacjał) i holocenu (interglacjał).
[edytuj] Etnologia
Jest to teren ciekawy pod względem etnologicznym - zamieszkany do niedawna przez zwarte osadnictwo staroobrzędowców.
[edytuj] Położenie
Według podziału administracyjnego Suwalski Park Krajobrazowy położony jest w północnej części województwa podlaskiego na terenie czterech gmin: Jeleniewo, Wiżajny, Przerośl i Rutka-Tartak. Park zajmuje obszar 6248ha (lasy 20%; zadrzewienia 4%; wody 10%; torfowiska 2,8%; grunty rolne 60%; drogi, tereny zabudowane, inne 3,2%), wraz z otuliną 8617ha. Według podziału fizyczno-geograficznego Polski SPK położony jest w makroregionie Pojezierze Litewskie, w mezoregionie Pojezierze Wschodnio - Suwalskie, w mikroregionie Wzgórza Jeleniewskie oraz częściowo w mikroregionie Garb Wiżajn. Według podziału geobotanicznego Park należy do Prowincji Niżowo – Wyżynnej Środkowoeuropejskiej, Działu Północnego Mazursko - Białoruskiego, Krainy Augustowsko -Suwalskiej, Okręg Pojezierze Suwalskie.
[edytuj] O parku
Obejmuje 4 rezerwaty. W jego centralnej części znajduje się 25 jezior. Na jego terenie znajduje się najgłębsze w Polsce jezioro Hańcza objęte ochroną rezerwatową. Silnie przekształcona jest szata roślinna Parku.Zespoły roślin porastające torfowiska w dolinie Czarnej Hańczy mają naturalny charakter. Połacie lasów mają urozmaicony skład, są to lasy mieszane leszczynowo-świerkowe oraz bory mieszane sosnowo-świerkowe.
W Parku rośnie wiele bardzo rzadkich roślin takich jak: fiołek błotny, storczyk krwisty, czermień błotna, żurawina błotna
Fauna Parku:
- chronione gatunki ssaków: bóbr, gronostaj, jeż, ryjówka, łasica, wilk
- ptaki: zimorodek zwyczajny, błotniak stawowy, dzięcioł czarny,
- gady: jaszczurka zwinka, padalec, zaskroniec zwyczajny, żmija,
- ryby: sielawa, sieja, głowacz, pstrąg, troć.
Inne jeziora znajdujące się w obrębie Suwalskiego Parku Krajobrazowego to Kojle, Perty, Jaczno, Jezioro Okrągłe, Kameduł, oraz Glubin.
W Suwalskim Parku Krajobrazowym znajdują się głazowiska naniesione przez lodowiec zlodowacenia bałtyckiego np.: Głazowisko Bachanowo stanowiące rezerwat geologiczny. Znajduje się tu kilka tysięcy głazów narzutowych o obwodzie do 3 m (trafiają się jednak okazy dochodzące do 8 metrów w obwodzie). Mniejsze głazowiska to Rutka czy Łopuchowskie. Geologów interesuje tzw. "dolina zaawieszona" pomiędzy wsiami Bachanowo a Malesowizna.
Góra Leszczynowa, Góra Zamkowa, Góra Kościelna i Góra Cisowa stanowią swoistą atrakcję turystyczną. Góra Cisowa (256 metrów nad poziomem morza) jest jednym z punktów widokowych, z którego widać niemal cały obszar parku.
[edytuj] Schroniska i noclegi
Zaplecze turystyczne tego regionu tworzą schroniska młodzieżowe w Jeleniewie, Smolnikach i Błaskowiźnie, baza noclegowa w Turtulu i kwatery prywatne.
[edytuj] Bibliografia
- J.Radziejowski (red.) Obszary chronione w Polsce, Instytut Ochrony Środowiska, Warszawa 1996, ISBN 83-85805-29-X
