Sven Hannawald

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sven Hannawald
Sven Hannawald
Data i miejsce urodzenia 9 listopada 1974
Niemiecka Republika Demokratyczna Erlabrunn, NRD
Klub SC Hinterzarten
Przydomek Hanni
Debiut w PŚ 6 grudnia 1992 w Falun (50. miejsce)
Pierwsze punkty w PŚ 30 grudnia 1993 w Oberstdorf (29. miejsce)
Pierwsze podium w PŚ 4 stycznia 1998 w Innsbruck (2. miejsce)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 6 stycznia 1998 w Bischofshofen
Rekord życiowy 220 m, Planica (23 marca 2002)
Dorobek medalowy
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Oficjalna strona internetowa

Sven Hannawald (ur. 9 listopada 1974 w Erlabrunn jako Sven Pöhler) – niemiecki skoczek narciarski.

Rodzice: Regina i Andreas oraz siostra Jeannette. Urodzony jako Sven Pöhler. Nazwisko Hannawald przyjął po ślubie rodziców[1]. Od 13. roku życia odnosił sukcesy w skokach narciarskich. Obecnie mieszka w Berlinie, posiada również drugie mieszkanie w Hinterzarten. W sezonie 2001/2002 jako pierwszy i do tej pory jedyny skoczek narciarski wygrał wszystkie zawody Turnieju Czterech Skoczni. Od tej pory kariera Hannawalda nabrała tempa. Stał się niezwykle popularny w swoim ojczystym kraju. Jego występ 6 stycznia 2002 roku w Bischofshofen miał większą oglądalność w Niemczech od meczu piłki nożnej Bayernu Monachium i FC Valencii w finale Ligi Mistrzów. Sven był zawodnikiem niezwykle medialnym. Wyrażał swoje emocje w bardzo nietypowy sposób, co wzbudzało do niego niechęć polskich kibiców. Sven Hannawald oficjalnie zakończył karierę sportową 3 sierpnia 2005 roku, natomiast uroczyste pożegnanie skoczka miało miejsce w Oberstdorfie 30 grudnia 2005 r. Od sezonu 2005/2006 Hannawald pracuje jako komentator sportowy w niemieckiej telewizji ARD.

W 2002 roku w Planicy skoczył 220 m, co jest jego rekordem życiowym.

Na podium w Pucharze Świata stawał łącznie 40 razy. 18-krotnie zajmował 1. miejsce, 12-krotnie był drugi, 10 razy był trzeci.

Przebieg kariery[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Hannawald swoją przygodę ze skokami rozpoczął w wieku 7 lat. Z początku starty w skokach łączył z występami w kombinacji norweskiej jednak po pewnym czasie stało się jasne, że skoki są jego mocniejszą stroną, zdecydował się więc na uprawianie tylko tej dyscypliny. Pierwszym poważniejszym osiągnięciem Svena było zajęcie 3. miejsca w konkursie drużynowym podczas mistrzostw świata juniorów w Vuokatti w 1992 roku.

Pierwsze kroki w Pucharze Świata[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 1992/93 zadebiutował w Pucharze Świata. Jego pierwszy start w zawodach tej rangi miał miejsce 6 grudnia 1992 roku w szwedzkim Falun – zajął tam jednak dopiero 50. miejsce. W całym sezonie spisywał się słabo – najlepsze miejsce to dopiero 36. lokata w konkursie w Garmisch-Partenkirchen, 1 stycznia 1993 roku. W kolejnym sezonie zdobył pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji Pucharu Świata, za 29. miejsce, a miało to miejsce 30 grudnia 1993 roku w Oberstdorfie. Pierwszy raz w czołowej „15” zawodów pucharowych znalazł się w Engelbergu, 14 stycznia 1995 roku, kiedy to zajął 14. lokatę. Sezon 1994/95 ukończył na 63. miejscu w klasyfikacji.

Sezon 1995/96 miał zupełnie stracony – ani razu nie zdobył pucharowych punktów. W kolejnym sezonie było nieco lepiej. Trzykrotnie zdobywał punkty, najlepsze miejsce – 12. – zajmując w Oberstdorfie, na inaugurację 45. edycji Turnieju Czterech Skoczni. Sezon ten zakończył na 59. miejscu.

Awans do światowej czołówki[edytuj | edytuj kod]

Przełom w karierze Hannawalda nastąpił w sezonie 1997/98, a dokładniej – podczas 46. Turnieju Czterech Skoczni. Po 5. i 10. miejscu w dwóch pierwszych konkursach w Niemczech, 4 stycznia 1998 w Innsbrucku Sven po raz pierwszy w karierze stanął na podium – zajął 2. miejsce. Dwa dni później w Bischofshofen zwyciężył, przerywając tym samym serię 3 zwycięstw Japończyka Kazuyoshiego Funakiego. Cały Turniej ukończył na 2. miejscu, tuż za Japończykiem. W lutym zanotował swój pierwszy w karierze start olimpijski – na igrzyskach w Nagano. Choć indywidualnie nie błysnął, przyczynił się do zdobycia przez reprezentację Niemiec srebrnego medalu w konkursie drużynowym. W dalszej części sezonu odniósł jeszcze zwycięstwo na skoczni mamuciej w Oberstdorfie – konkurs ten wliczany był do mistrzostw świata w lotach w Oberstdorfie, w których Sven zajął 2. miejsce, znów ustępując tylko Funakiemu. Sezon ukończył na 6. miejscu w klasyfikacji Pucharu Świata.

Zimą 1998/99 Hannawald potwierdził przynależność do światowej czołówki. Nie wygrał wprawdzie żadnych zawodów (czterokrotnie był trzeci), zdobył za to dwa medale podczas mistrzostw świata w Ramsau – srebro na skoczni K120 (tuż za rodakiem, Martinem Schmittem), oraz złoto w konkursie drużynowym. Puchar Świata ponownie ukończył na 6. pozycji.

Sezon 1999/2000 również może zaliczyć do udanych. Odniósł cztery pucharowe zwycięstwa (w tym trzy w trzech ostatnich konkursach sezonu), zajmując na jego koniec najwyższe w dotychczasowej karierze, 4. miejsce. Największym jednak sukcesem było zdobycie, po raz pierwszy w karierze mistrzostwa świata w lotach w Vikersund. W sezonie 2000/2001 nie było już tak dobrze. Wprawdzie na inaugurację sezonu w Kuopio Sven zajął drugie miejsce tuż za Martinem Schmittem, jednak później nie udało mu już się stanąć na podium. Jedynym sukcesem było zdobycie złotego medalu mistrzostw świata w Lahti, w konkursie drużynowym na skoczni K120. Indywidualnie Sven zawiódł, na skoczni K90 nie kwalifikując się nawet do drugiej serii. W konkursach Pucharu Świata rozgrywanych po mistrzostwach już Niemiec nie występował. Sezon zakończył na 9. miejscu w łącznej punktacji.

Sezon 2001/02 – dominacja w Turnieju Czterech Skoczni i medale olimpijskie[edytuj | edytuj kod]

Hannawald z Adamem Małyszem – głównym rywalem w sezonie 2001/2002. Zdjęcie wykonano 26 marca 2011

Odrodzenie Svena nastąpiło w Sezonie 2001/02. Pierwsza część sezonu upłynęła pod znakiem dominacji Adama Małysza, który wygrał 6 z pierwszych 9 konkursów, osiągając znaczną przewagę nad resztą stawki. Sven kilkukrotnie „postraszył” Polaka, wygrywając m.in. konkurs w Titisee-Neustadt, prezentował jednak zbyt chimeryczną formę, żeby zagrozić mu na dłuższą metę (miejsca na podium przeplatał z lokatami w drugiej dziesiątce). Wszystko odmieniło się jednak podczas 50. Turnieju Czterech Skoczni. Tam absolutną dominację zaprezentował właśnie Hannawald, odnosząc jako pierwszy zawodnik w historii zwycięstwa we wszystkich czterech konkursach. W każdym z nich uzyskiwał znaczną przewagę nad resztą stawki. Serię zwycięstw przedłużył wygrywając także pierwszy po TCS konkurs Pucharu Świata w Willingen. W Zakopanem był dwukrotnie drugi. Na igrzyska olimpijskie w Salt Lake City jechał z nadziejami nawet na dwa złote medale, podobnie jak Adam Małysz. Dwóch znakomitych zawodników pogodził jednak nieoczekiwanie Szwajcar Simon Ammann, wygrywając oba konkursy indywidualne. Sven musiał zadowolić się „tylko” srebrnym medalem na skoczni K90. Miałby i drugie srebro, gdyby nie podpórka w drugim skoku na skoczni K120 – skończyło się na pechowym czwartym miejscu. Na osłodę pozostał Hannawaldowi złoty medal wywalczony wraz z kolegami w konkursie drużynowym. Niemcy pokonali Finlandię zaledwie o 0,1 punktu. Na mistrza świata w lotach w Harrachovie 9 marca 2002 roku Sven po raz drugi z rzędu zdobył tytuł mistrza świata, wyprzedzając w złożonym z dwóch serii (zamiast czterech jak zazwyczaj) konkursie Schmitta i Fina Mattiego Hautamäkiego. W łącznej klasyfikacji Pucharu Świata Niemiec zajął drugie miejsce. Zdobył 1259 punktów i z Adamem Małyszem przegrał o 216 punktów.

Huśtawka formy w sezonie 2002/03[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2002/03 rozpoczął się dla Svena wręcz fatalnie – dwa pierwsze konkursy sezonu w Kuusamo, kończył poza trzydziestką, w drugim z nich zajął ostatnie, 50. miejsce, po skoku na odległość 58 metrów. Spowodowało to, że trener reprezentacji Niemiec Reinhard Heß wycofał Hannawalda z kolejnych konkursów Pucharu Świata w norweskim Trondheim. Sven powrócił po dwóch tygodniach, zajmując na skoczni w Titisee-Neustadt miejsca 17. i 4. Ten drugi wynik był już zwiastunem powrotu Niemca do formy, co potwierdziło się tydzień później w szwajcarskim Engelbergu. Tam Sven zajął 3. miejsce pierwszego dnia, nazajutrz zaś odniósł pierwsze zwycięstwo w sezonie. 51. Turniej Czterech Skoczni rozpoczął od zwycięstwa na skoczni w Oberstdorfie, co dawało nadzieje na powtórzenie wyniku sprzed roku. Niestety, marzenia te zostały rozwiane 1 stycznia 2003 roku w Garmisch-Partenkirchen, gdzie Sven po upadku w jednym ze skoków zajął dopiero 12. miejsce. W austriackich konkursach turnieju był 4. i 2. i w klasyfikacji końcowej uplasował się na 2. miejscu za Finem Janne Ahonenem. 18 i 19 stycznia w Zakopanem odniósł dwa zwycięstwa, po czym zrezygnował z wyjazdu do Japonii na trzy konkursy w Hakubie i Sapporo. Wystartował dopiero 1 i 2 lutego na skoczni mamuciej w Tauplitz, zajmując tam miejsca drugie i pierwsze. Tydzień później na skoczni w Willingen wygrał pierwszy z konkursów, osiągając rekordową na skoczni K120 notę 328.2 punktu (dostał aż 9 „dwudziestek” za styl). Został wówczas liderem Pucharu Świata i wydawało się, że kolejnego dnia jeszcze powiększy swoją przewagę nad rywalami, zwłaszcza że do Willingen nie przyjechał jeden z jego głównych konkurentów do końcowego triumfu – Adam Małysz. Tak się jednak nie stało – w rozgrywanym w bardzo niestabilnych warunkach konkursie Sven zajął dopiero 36. miejsce, nie powiększając dorobku i – co gorsza – tracąc pewność siebie przed zbliżającymi się mistrzostwami świata w Val di Fiemme. Mistrzostwa te zdominował Małysz, a Sven zupełnie zawiódł – 7. i 24. miejsce oraz brak medalu w konkursie drużynowym oznaczały prawdziwą klęskę, zwłaszcza w obliczu całkiem niedawnej dominacji Niemca w zawodach.

Szok po słabym występie w Val di Fiemme odcisnął swoje piętno na postawie Hannawalda w końcówce sezonu – w ostatnich pięciu konkursach nie odniósł już zwycięstwa (raz był 2. i raz 3.), co przy fantastycznej formie Małysza oznaczało spadek na 2. miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata. Na pocieszenie pozostała Niemcowi Mała Kryształowa Kula za zwycięstwo w klasyfikacji lotów narciarskich.

Kryzys formy i zakończenie kariery[edytuj | edytuj kod]

Sezon 2003/04 okazał się jego ostatnim w Pucharze Świata. Początek zmagań jeszcze nie zapowiadał kryzysu. Hannawald zajmował miejsca w czołowej dziesiątce w czterech z pięciu pierwszych konkursów. Jednak podczas 52. edycji Turnieju Czterech Skoczni jego forma uległa znacznemu pogorszeniu. Na inaugurację w Oberstdorfie był dopiero 18. Dwa 9. miejsca, w Garmisch-Partenkirchen i Innsbrucku, nikogo nie zadowoliły, natomiast 22. lokata w Bischofshofen była już prawdziwą klęską. W akcie desperacji wycofano Hannawalda ze startów w Pucharze Świata, licząc, że posunięcie to przyniesie podobny efekt jak na początku sezonu 2002/03. Niestety, tym razem kryzys Niemca okazał się zbyt głęboki do opanowania. Hannawald zanotował jeszcze kilka występów, ale każda próba powrotu kończyła się wręcz kompromitacją. W Zakopanem po dobrych występach na treningach liczył na dobrą lokatę, jednak po 30. miejscu pierwszego dnia, zrezygnował z występu w konkursie niedzielnym. Po dwutygodniowej przerwie spróbował kolejnego powrotu, tym razem na skoczni w Willingen, na której rok wcześniej odniósł swoje ostatnie zwycięstwo. Liczono na odrodzenie Hannawalda, tymczasem skończyło się na 36. miejscu. Następnie pojechał na mistrzostwa świata w lotach w Planicy, gdzie tym razem jednak był dopiero 17. Ostatni występ Hannawalda w Pucharze Świata miał miejsce 28 lutego 2004 roku w amerykańskim Park City. Tam Niemiec był 47., po czym zrezygnował z dalszych występów w tamtym sezonie. Na jego zakończenie zajął 24. miejsce w klasyfikacji generalnej.

Przed rozpoczęciem sezonu 2004/2005 Hannawald zadecydował o wstrzymaniu kariery, tłumacząc to brakiem motywacji do dalszego skakania. Diagnoza psychologów mówiła o tzw. syndromie wypalenia. Sven zmuszony był poddać się leczeniu, nie zakończył jednak oficjalnie kariery – wedle umowy z niemieckim związkiem narciarskim do końca sezonu miał zadeklarować, czy zamierza uczestniczyć w programie przygotowawczym do igrzysk olimpijskich w Turynie. Hannawald dość często pojawiał się w gabinetach lekarskich. W przeszłości zmagał się m.in. z anoreksją i depresją. Ostatecznie zdecydował się nie powracać już na skocznie. Oficjalne zakończenie kariery ogłosił 3 sierpnia 2005 roku, natomiast uroczyste pożegnanie skoczka miało miejsce w Oberstdorfie 30 grudnia 2005 roku.

Udział w wyścigach samochodowych[edytuj | edytuj kod]

Od 2005 roku Sven Hannawald startuje sporadycznie w wyścigach samochodowych. Do 2007 roku wystąpił w kilku wyścigach SEAT Leon Supercopa Germany nie osiągając tam jednak żadnego znaczącego wyniku. W 2008 roku wystartował w 7 wyścigach ADAC GT Masters, a w 2009 roku pojawił się na torze Nürburgring biorąc tam udział w dwóch wyścigach tej serii. W grudniu 2009 roku potwierdził występy w pełnym sezonie serii ADAC GT Masters[2].

Miejsca w klasyfikacji poszczególnych turniejów[edytuj | edytuj kod]

Turniej 2004 2003 2002 2001 2000 1999 1998 1997 1996 1995 1994 1993
Puchar Świata 24 2 2 9 4 6 6 59 63 90
Puchar Świata w lotach 1 X 9 1 9 1
Turniej Czterech Skoczni 12 2 1 4 4 12 2 34 65 60 65
Turniej Nordycki 4 16 1 3 2 55 X X X X
Letnie Grand Prix 31 32 35 1 9 X X

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Skok 1. Skok 2. Nota Strata Zwycięzca
14. 11 lutego 1998 Japonia Nagano Skocznia normalna indywidualnie 83,5 m 84 m 207,5 pkt 27,0 pkt Finlandia Jani Soininen
48. 15 lutego 1998 Japonia Nagano Skocznia duża indywidualnie 100 m 78,0 pkt 194,3 pkt Japonia Kazuyoshi Funaki
2.Silver medal.svg 16 lutego 1998 Japonia Nagano Skocznia duża drużynowo[b] 125,5 m 128 m 897,4 pkt 35,6 pkt  Japonia
2.Silver medal.svg 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Skocznia normalna indywidualnie 97 m 99 m 267,5 pkt 1,5 pkt Szwajcaria Simon Ammann
4. 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Skocznia duża indywidualnie 132,5 m 131 m[c] 255,3 pkt 26,1 pkt Szwajcaria Simon Ammann
1.Gold medal.svg 14 lutego 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City Skocznia duża drużynowo[d] 123 m 120,5 m 974,4 pkt

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Skok 1. Skok 2. Nota Strata Zwycięzca
2.Silver medal with cup.svg 21 lutego 1999 Austria Ramsau Skocznia duża indywidualnie 127 m 127 m 261,7 pkt 1,7 pkt Niemcy Martin Schmitt
1.Gold medal with cup.svg 23 lutego 1999 Austria Ramsau Skocznia duża drużynowo[e] 132,5 m[c] 137 m 988,9 pkt
8. 26 lutego 1999 Austria Ramsau Skocznia normalna indywidualnie 95 m 89,5 m 237,0 pkt 18,0 pkt Japonia Kazuyoshi Funaki
6. 19 lutego 2001 Finlandia Lahti Skocznia duża indywidualnie 115,5 m 119,5 m 236,9 pkt 39,4 pkt Niemcy Martin Schmitt
1.Gold medal with cup.svg 21 lutego 2001 Finlandia Lahti Skocznia duża drużynowo[f] 120 m 110,5 m 939,8 pkt
36. 23 lutego 2001 Finlandia Lahti Skocznia normalna indywidualnie 75,5 m 78,5 pkt 167,5 pkt Polska Adam Małysz
3.Bronze medal with cup.svg 23 lutego 2001 Finlandia Lahti Skocznia normalna drużynowo[f] 86,5 m 89,5 m 911,5 pkt 42,0 pkt  Austria
7. 22 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Skocznia duża indywidualnie 129,5 m 125 m 260,6 pkt 28,4 pkt Polska Adam Małysz
4. 23 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Skocznia duża drużynowo[g] 125 m 124 m 963,3 pkt 83,3 pkt  Finlandia
24. 28 lutego 2003 Włochy Val di Fiemme Skocznia normalna indywidualnie 95 m 94 m 226,5 pkt 52,5 pkt Polska Adam Małysz

Mistrzostwa świata w lotach[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Skok 1. Skok 2. Skok 3. Skok 4. Nota Strata Zwycięzca
2.Silver medal with cup.svg 25 stycznia 1998 Niemcy Oberstdorf indywidualny 193 m 191,5 m 199,5 m 203 m 769,9 pkt 6,5 pkt Japonia Kazuyoshi Funaki
1.Gold medal with cup.svg 13 lutego 2000 Norwegia Vikersund indywidualny 179,5 m 188 m 196,5 m [h] 536,8 pkt
1.Gold medal with cup.svg 10 marca 2002 Czechy Harrachov indywidualny 202 m 202 m [h] [h] 396,3 pkt
17. 22 lutego 2004 Słowenia Planica indywidualny 176 m 197,5 m 191 m 182,5 m 701,9 pkt 130,2 pkt Norwegia Roar Ljøkelsøy
4. 22 lutego 2004 Słowenia Planica drużynowy[g] 204,5 m 200,5 m
1606,4 pkt 105,4 pkt  Norwegia

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Skok 1. Skok 2. Nota Strata Zwycięzca
17. 18 marca 1992[3] Finlandia Vuokatti indywidualny 64 m 71 m 157,3 pkt 50,3 pkt Finlandia Toni Nieminen
3.Bronze medal with cup.svg 21 marca 1992[4] Finlandia Vuokatti drużynowy[i] brak danych 499,1 pkt 71,3 pkt  Finlandia

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

Sezon Pucharu Świata 1. miejsce 2. miejsce 3. miejsce razem
1992/1993 - - - -
1993/1994 - - - -
1994/1995 - - - -
1995/1996 - - - -
1996/1997 - - - -
1997/1998 2 2 3 7
1998/1999 - - 3 3
1999/2000 4 2 - 6
2000/2001 - 1 - 1
2001/2002 6 4 2 12
2002/2003 6 3 2 11
2003/2004 - - - -
suma 18 12 10 40

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Skocznia Skok 1. Skok 2. Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 4 stycznia 1998 Austria Innsbruck Bergisel 107,5 m 113 m 230,3 pkt 2. 10,4 pkt Kazuyoshi Funaki
2. 6 stycznia 1998 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 124 m 123 m 247,6 pkt 1.
3. 17 stycznia 1998 Polska Zakopane Wielka Krokiew 181,4 pkt 97 m 108 m 3. 1,0 pkt Kristian Brenden
4. 18 stycznia 1998 Polska Zakopane Wielka Krokiew 121,5 m 128,5 m 262,9 pkt 3. 3,3 pkt Primož Peterka
5. 24 stycznia 1998 Niemcy Oberstdorf Heini-Klopfer-Skiflugschanze 193 m 191,5 m 375,4 pkt 1.
6. 25 stycznia 1998 Niemcy Oberstdorf Heini-Klopfer-Skiflugschanze 199,5 m 203 m 394,5 pkt 3. 11,7 pkt Kazuyoshi Funaki
7. 28 lutego 1998 Norwegia Vikersund Vikersundbakken 189,5 m [h] 188,9 pkt 2. 0,1 pkt Andreas Widhölzl
8. 28 listopada 1998 Norwegia Lillehammer Lysgårdsbakken 126,5 m 128 m 251,1 pkt 3. 17,7 pkt Martin Schmitt
9. 12 grudnia 1998 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze 121,5 m [h] 119,7 pkt 3. 10,8 pkt Andreas Widhölzl
10. 6 marca 1999 Finlandia Lahti Salpausselkä 93 m [h] 115,5 pkt 3. 10,0 pkt Kazuyoshi Funaki
11. 9 stycznia 2000 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze 117 m 120 m 227,1 pkt 2. 20,2 pkt Martin Schmitt
12. 19 lutego 2000 Austria Tauplitz Kulm 198 m [h] 192,6 pkt 1.
13. 4 marca 2000 Finlandia Lahti Salpausselkä 91 m 95 m 241,5 pkt 2. 13,0 pkt Janne Ahonen
14. 10 marca 2000 Norwegia Trondheim Granåsen 134,5 m 134 m 279,8 pkt 1.
15. 12 marca 2000 Norwegia Oslo Holmenkollbakken 125,5 m 132,5 m 271,4 pkt 1.
16. 19 marca 2000 Słowenia Planica Velikanka 203,5 m 212,5 m 410,7 pkt 1.
17. 24 listopada 2000 Finlandia Kuopio Puijo 120 m 116,5 m 222,2 pkt 2. 22,0 pkt Martin Schmitt
18. 2 grudnia 2001 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze 129,5 m 136 m 277,4 pkt 1.
19. 15 grudnia 2001 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze 132 m 133,5 m 278,9 pkt 2. 1,3 pkt Stephan Hocke
20. 30 grudnia 2001 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze 122 m 122 m 260,2 pkt 1.
21. 1 stycznia 2002 Niemcy Garmisch-Partenkirchen Große Olympiaschanze 122,5 m 125 m 264,5 pkt 1.
22. 4 stycznia 2002 Austria Innsbruck Bergisel 134,5 m 128 m 270,0 pkt 1.
23. 6 stycznia 2002 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 139 m 131,5 m 282,9 pkt 1.
24. 12 stycznia 2002 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze 141,5 m 138 m 319,1 pkt 1.
25. 19 stycznia 2002 Polska Zakopane Wielka Krokiew 124 m 130 m 259,2 pkt 2. 0,4 pkt Matti Hautamäki
26. 20 stycznia 2002 Polska Zakopane Wielka Krokiew 130 m 125 m 261,5 pkt 2. 0,6 pkt Adam Małysz
27. 13 marca 2002 Szwecja Falun Lugnet 125 m 114 m 248,7 pkt 3. 25,8 pkt Matti Hautamäki
28. 15 marca 2002 Norwegia Trondheim Granåsen 125 m 127,5 m 257,5 pkt 3. 22,5 pkt Matti Hautamäki
29. 17 marca 2002 Norwegia Oslo Holmenkollbakken 124 m 120 m 259,7 pkt 2. 0,7 pkt Simon Ammann
30. 21 grudnia 2002 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze 129,5 m 124,5 m 260,7 pkt 3. 10,8 pkt Janne Ahonen
31. 22 grudnia 2002 Szwajcaria Engelberg Gross-Titlis-Schanze 133 m 132,5 m 282,9 pkt 1.
32. 29 grudnia 2002 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze 125,5 m 119 m 263,1 pkt 1.
33. 6 stycznia 2003 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze 128,5 m 127 m 262,4 pkt 2. 0,7 pkt Bjørn Einar Romøren
34. 18 stycznia 2003 Polska Zakopane Wielka Krokiew 140 m 134 m 286,2 pkt 1.
35. 19 stycznia 2003 Polska Zakopane Wielka Krokiew 128,5 m 130,5 m 271,2 pkt 1.
36. 1 lutego 2003 Austria Tauplitz Kulm 195,5 m 197 m 378,5 pkt 2. 7,6 pkt Florian Liegl
37. 2 lutego 2003 Austria Tauplitz Kulm 195 m 196,5 m 378,3 pkt 1.
38. 8 lutego 2003 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze 142 m 147 m 328,2 pkt 1.
39. 14 marca 2003 Finlandia Lahti Salpausselkä 117 m 123 m 248,4 pkt 3. 19,0 pkt Adam Małysz
40. 23 marca 2003 Słowenia Planica Velikanka 214,5 m 217 m 427,8 pkt 2. 22,7 pkt Matti Hautamäki

Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata[edytuj | edytuj kod]

Do sezonu 1992/1993 obowiązywała inna punktacja za konkurs Pucharu Świata.

Sezon 1992/1993
Falun Falun Ruhpolding Sapporo Sapporo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Predazzo Tauplitz Tauplitz Lahti Lahti Lillehammer Oslo Planica punkty
q 50 49 36 58 56 0
Legenda (do sezonu 1992/93)
1 2 3 4-10 11-15 poniżej 15

 -  – zawodnik nie wystartował lub nie zakwalifikował się

Sezon 1993/1994
Planica Planica Predazzo Courchevel Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Murau Liberec Liberec Sapporo Sapporo Lahti Örnsköldsvik Planica Thunder Bay Thunder Bay punkty
q 33 q 49 29 q 39 49 42 2
Sezon 1994/1995
Planica Planica Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Lahti Lahti Kuopio Falun Falun Lillehammer Oslo Vikersund Vikersund Oberstdorf punkty
q q 14 23 26
Sezon 1995/1996
Lillehammer Lillehammer Villach Planica Predazzo Chamonix Chamonix Oberhof Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Tauplitz Tauplitz Iron Mountain Iron Mountain Kuopio Lahti Lahti Harrachov Falun Oslo punkty
32 q q q q 50 46 36 q 0
Sezon 1996/1997
Lillehammer Lillehammer Kuusamo Kuusamo Harrachov Harrachov Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Hakuba Willingen Willingen Tauplitz Tauplitz Lahti Kuopio Falun Oslo Planica Planica punkty
q 32 q 36 12 32 q 35 21 23 q 47 39 59 q 40
Sezon 1997/1998
Lillehammer Lillehammer Predazzo Villach Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Ramsau Zakopane Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Sapporo Vikersund Vikersund Kuopio Lahti Lahti Falun Trondheim Oslo Planica Planica punkty
21 30 36 12 19 12 21 5 10 2 1 - 3 3 1 3 18 2 14 51 4 12 4 6 9 20 8 953
Sezon 1998/1999
Lillehammer Lillehammer Chamonix Chamonix Predazzo Oberhof Harrachov Harrachov Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Willingen Willingen Harrachov Kuopio Lahti Trondheim Falun Oslo Planica Planica Planica punkty
3 6 17 13 9 3 21 15 22 4 19 9 19 13 7 8 13 4 11 5 - 5 3 7 5 8 10 11 6 896
Sezon 1999/2000
Kuopio Kuopio Predazzo Predazzo Villach Zakopane Zakopane Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Hakuba Willingen Willingen Tauplitz Iron Mountain Iron Mountain Lahti Lahti Trondheim Oslo Planica punkty
24 22 42 10 17 - - 4 4 7 4 13 2 15 5 6 5 8 1 46 16 2 4 1 1 1 1065
Sezon 2000/2001
Kuopio Kuopio Kuopio Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Harrachov Harrachov Park City Hakuba Sapporo Sapporo Willingen Willingen Oberstdorf Oberstdorf Falun Trondheim Oslo Planica punkty
2 43 4 5 5 10 13 4 6 - 43 11 11 50 8 13 25 - - - - 462
Sezon 2001/2002
Kuopio Kuopio Neustadt Neustadt Villach Engelberg Engelberg Predazzo Predazzo Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Lahti Falun Trondheim Oslo punkty
5 14 - 1 4 2 15 5 5 1 1 1 1 1 2 2 - - - 3 3 2 1259
Sezon 2002/2003
Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Neustadt Neustadt Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Tauplitz Tauplitz Willingen Willingen Oslo Lahti Lahti Planica Planica punkty
44 49 - - 17 4 3 1 1 12 4 2 5 1 1 - - - 2 1 1 36 14 3 10 4 2 1235
Sezon 2003/2004
Kuusamo Kuusamo Trondheim Neustadt Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Oberstdorf Willingen Park City Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty
5 8 4 37 5 18 9 9 22 30 36 47 253
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 -  – dyskwalifikacja  q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował (lub nie zakwalifikował się[j])

Turniej Czterech Skoczni[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Turniej Nordycki (Skandynawski)[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Puchar Świata w lotach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Letnie Grand Prix w skokach narciarskich[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Miejsca na podium chronologicznie[edytuj | edytuj kod]

Nr Data Miejscowość Skocznia Skok 1. Skok 2. Nota Pozycja Strata Zwycięzca
1. 7 sierpnia 1999 Niemcy Hinterzarten Adlerschanze 109 m 103,5 m 273,0 pkt 1.
2. 11 września 1999 Japonia Hakuba Skocznia Olimpijska 122 m 123,5 m 247,9 pkt 1.

Miejsca w poszczególnych konkursach LGP[edytuj | edytuj kod]

W 1994 i 1995 roku sumowano punkty za wszystkie skoki (tak jak np. w TCS)

1994
Hinterzarten Predazzo Stams punkty
q 36 48 172,7
1995
Kuopio Trondheim Hinterzarten Stams punkty
q 0
1996
Trondheim Oberhof Hinterzarten Predazzo Stams punkty
q 0
1997
Courchevel Trondheim Hinterzarten Predazzo Stams punkty
- - 37 - - 0
1998
Stams Predazzo Courchevel Hinterzarten Hakuba Hakuba punkty
6 23 16 13 9 5 157
1999
Hinterzarten Courchevel Stams Hakuba Sapporo punkty
1 8 4 1 4 332
2000
Hinterzarten Kuopio Villach Courchevel Hakuba Hakuba Sapporo Sapporo punkty
12 20 33
2001
Hinterzarten Hinterzarten Courchevel Stams Sapporo Hakuba Hakuba punkty
34 q 18 8 45
2003
Hinterzarten Courchevel Predazzo Innsbruck punkty
15 40 - 25 22
Legenda
1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30

 q  – zawodnik nie zakwalifikował się
 -  – zawodnik nie wystartował
(lub nie zakwalifikował się[l])

Inne wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 2002 – laureat Złotych Nart
  • 2002 – Sportowiec Roku w Niemczech
  • 2003 – Sportowiec z Sercem

Uwagi

  1. Klasyfikacja nieoficjalna, ponieważ Puchar Świata w lotach narciarskich nie był przyznawany od sezonu 2002/2003 do sezonu 2007/2008.
  2. Skład zespołu: Sven Hannawald, Martin Schmitt, Hansjörg Jäkle i Dieter Thoma.
  3. 3,0 3,1 Skok zakończony upadkiem.
  4. Skład zespołu: Sven Hannawald, Stephan Hocke, Michael Uhrmann i Martin Schmitt.
  5. Skład zespołu: Sven Hannawald, Christof Duffner, Dieter Thoma i Martin Schmitt.
  6. 6,0 6,1 Skład drużyny: Sven Hannawald, Michael Uhrmann, Alexander Herr i Martin Schmitt.
  7. 7,0 7,1 Skład zespołu: Martin Schmitt, Georg Späth, Michael Uhrmann i Sven Hannawald.
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 8,5 8,6 Seria została odwołana.
  9. Skład zespołu: Rico Meinel, Timo Wangler, Ronny Hornschuh i Sven Hannawald.
  10. Przed sezonem 1997/1998.
  11. Jako jedyny w historii wygrał wszystkie konkursy.
  12. Przed 2002 rokiem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Magazyn Sportowy 28.11.03, dodatek do Tempo, Przeglądu Sportowego i Sportu.
  2. Mariusz Karolak: Sven Hannawald wystartuje w pełnym cyklu ADAC GT Masters (pol.). www.f1wm.pl, 2010-01-02. [dostęp 2010-01-02].
  3. 1992 Nordic Junior World Championships (Individual) (jap.). skijump-db.net (web.archive.org), 2008-08-20. [dostęp 2013-01-04].
  4. 1992 Nordic Junior World Championships (Team) (jap.). skijump-db.net (web.archive.org), 2005-09-11. [dostęp 2013-01-04].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]