Swarloka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Swarloka, Swarga - w hinduizmie to sfera w zaświatach , trzecia pośród saptaloka. Jest siedzibą i niebem Indry. Nazywana jest Światem Mahendry (Światem Wielkiego Indry) w komentarzu Jogabhaszja do wersu III.26 Jogasutr Patańdźalego.

Braminizm[edytuj | edytuj kod]

Mitologia bramińska swarlokę określa terminami :

  • Swarga
  • Trinaka,
  • Triwisztapa
  • Nakaprisztha.

Niezależnie jednak od formy, terminy te oznaczają raj boga Indry [1]

Bhagawadgita[edytuj | edytuj kod]

W treści Bhagawadgity (9.20), swarga to pośrednia kraina niebiańska. Zamieszkują ją bóstwa i zmarli (pitry), którzy za życia prowadzili cnotliwe życie , modlili się do bóstw i spełniali dedykowane bóstwom ofiary jadźńa. Pełni dla nich rolę raju. Jednak gdy wyczerpie się ich dobra karma, nagromadzona wskutek pobożnego życia w zgodzie z dharmą, będą zmuszeni opuścić swargę i ponownie reinkarnować na Ziemi. Według wykładni nauk z Bhagawadgity, osiągnięcie swargi nie jest równoznaczne z uzyskaniem wyzwolenia [2].

Jogabhaszja[edytuj | edytuj kod]

Wjasa opisuje, iż swarlokę zamieszkuje sześć klas istot niebiańskich (dewaicznych) :

  • grupa trzydziestu trzech
  • agniszwatta
  • jamja
  • tuszita
  • aparinirmitawaśawartin
  • parinirmitawaśawartin

Wszystkie posiadają samorodne ciała, umiejętności aiśwarja czyli osiem wielkich siddhi a siłą woli potrafią spełniać swoje pragnienia. Czas ich życia to jedna kalpa. Mieszkańcy świata Indry doświadczają rozkoszy (kama). Ich życzenia spełniają najpiękniejsze i najczulsze z nimf (apsary) [3] .

Wisznupurana[edytuj | edytuj kod]

Swargaloka , jako Sfera Nieba zawiera się w przestrzeni pomiędzy Słońcem a Gwiazdą Polarną (Dhruwa). Tak jak i na bhurloce (czyli Ziemi), mieszkańcy tej sfery nie są wolni od odpowiedzialności za skutki swoich czynów (obowiązuje prawo karmy) [4] .

Krijajoga[edytuj | edytuj kod]

Filozofia krijajogi nazywa swarlokę terminem mahaśunja (Wielka pustka) [5].


Przypisy

  1. Swarga. W: Louis Frédéric: Słownik cywilizacji indyjskiej. Przemysław Piekarski (red. nauk.). Wyd. 1. T. 2. Katowice: Wydawnictwo "Książnica", 1998, s. 248, seria: Słowniki Encyklopedyczne "Książnicy". ISBN 83-7132-370-0.
  2. Swarga. W: Georg Feuerstein: Joga - Encyklopedia. Maria Kużniak (tłum.). Wyd. 1. Poznań: Wydawnictwo BRAMA, 2004, s. 278. ISBN 83-914652-5-X.
  3. Księga trzecia. W: Leon Cyboran: Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN SA, 1986, s. 167, seria: Biblioteka Klasyków Filozofii. ISBN 83-01-05354-2.
  4. Dodatek III. Charakterystyka Lok, czyli Sfer Kosmicznych według Wisznu Purany. W: Andrzej Wierciński: Magia i religia. Szkice z antropologii religii. Wyd. 1. Kraków: Zakład Wydawniczy >>NOMOS<<, 2000, s. 278-279. ISBN 8385527192.
  5. I.13. W: Jnanavatar Swami Sri Yukteswar Giri: Kaivalya Darsanam. The Holy Science. Wyd. 7. Los Angeles: Self-Realization Fellowship, 1972, s. 14. ISBN 0876120516.