Swarzewo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Swarzewo – widok z Pucka
Swarzewo
Droga w Swarzewie
Droga w Swarzewie
Państwo  Polska
Województwo pomorskie
Powiat pucki
Gmina Puck
Liczba ludności (2009) 1019 [1]
Strefa numeracyjna (+48) 58
Kod pocztowy 84-100
Tablice rejestracyjne GPU
SIMC 0170848
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa pomorskiego
Swarzewo
Swarzewo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Swarzewo
Swarzewo
Ziemia 54°45′31″N 18°23′47″E/54,758611 18,396389Na mapach: 54°45′31″N 18°23′47″E/54,758611 18,396389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Swarzewo (kaszb. Swôrzewò) – duża wieś kaszubska w Polsce położona w województwie pomorskim, w powiecie puckim, w gminie Puck na Kępie Swarzewskiej przy drodze wojewódzkiej nr 216. W latach 1466-1772 Swarzewo było królewszczyzną królów polskich. W okolicy wsi występują nieeksploatowane jeszcze złoża soli kamiennej i soli potasowo-magnezowej. W Swarzewie znajduje się oczyszczalnia ścieków.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół

Ślady osadnictwa na terenie Swarzewa pochodzą z epoki brązu, w 1877 r. w Swarzewie odkryto cmentarzysko około 100 grobów skrzynkowych z tamtego okresu. Wieś Swarzewo została lokowana we wczesnym średniowieczu. Od 1308 r. wieś znajdowała się na terenach należących do Krzyżaków, w komturstwie gdańskim. W 1340 r. Swarzewo ponownie zostało lokowane na prawie chełmińskim przez komtura Winrycha von Kniprode, wtedy też po raz pierwszy pojawiła się nazwa wsi. Około 1400 r. w Swarzewie został zbudowany kościół filialny Łebcza. Od 1466 r. Swarzewo było administrowane przez starostów puckich. W XVI i XVII wieku było wsią folwarczną z karczmą. Od 1772 r. Swarzewo należała do skarbu pruskiego. W 1880 r. zbudowano kościół swarzewski, który stoi do dziś. Przed 1920 r. wieś nosiła nazwę niemiecką Schwarzau[2]. Od końca I wojny światowej wieś należy ponownie do Polski.

Zabytki, atrakcje i elementy zagospodarowania[edytuj | edytuj kod]

Elektrownia Wiatrowa Swarzewo
  • Kościół neogotycki z 1880 r. z wyposażeniem wnętrz sięgającym XV wieku
  • Kapliczka z 1775 r. (wewnątrz studzienka z uzdrawiającą wodą)
  • Mały skansen rybacki
  • Wykopaliska archeologiczne sprzed dwóch i pół tysiąca lat (groby skrzynkowe)
  • Pozostałości zatopionego w Zatoce Puckiej lasu
  • Klif Swarzewski
  • Elektrownia Wiatrowa Swarzewo

Sanktuarium[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze kościoła w Swarzewie

Znajduje się tu znane sanktuarium Matki Bożej Królowej Polskiego Morza. W kościele z XIX wieku, trzecim z kolei w tym miejscu, czczona jest pochodząca z XV wieku cudowna figura Matki Boskiej Królowej Polskiego Morza, zwana Opiekunką Rybaków. Według legendy przypłynęła ona morzem z rozbitego statku, z którego uratowali się żeglarze. W kościele znajduje się również obraz - mapa z 1684 r., przedstawiający Zatokę Pucką oraz kościoły w Helu, Pucku i Swarzewie.

Niedaleko kościoła znajduje się kapliczka zbudowana przez rybaków w 1775 r. na planie koła. Według legendy stoi ona w miejscu, gdzie jest studzienka, przy której objawiła się cudowna figurka. W środku kaplicy znajduje się studzienka, a także tablica z opisem historii figurki.

Odpusty odbywające się w Swarzewie w pierwszą niedzielę po 16 lipca i 8 września uważane są za jedne z najważniejszych na Kaszubach, zaś sama miejscowość została nazwana "Kaszubską Częstochową". W czasie pielgrzymek na te odpusty odbywają się słynne pokłony feretronów.

Przypisy

  1. Bank Danych Lokalnych
  2. wg. dr F. Lorentza "Polskie i kaszubskie nazwy miejscowości na Pomorzu Kaszubskiem" (ISBN 83-60437-22-X) (ISBN 978-83-60437-22-3)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]