Switun (biskup Winchesteru)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Switun
Swithun
Biskup Winchesteru
Posąg św. Swituna w katedrze w Stavanger
Posąg św. Swituna w katedrze w Stavanger
Kraj działania Wessex
Data urodzenia IX wiek
Data i miejsce śmierci 2 lipca 862
Winchester
biskup Winchesteru
Okres sprawowania 852-862
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Sakra biskupia data nieznana

Switun (Swithun, Swithin; data urodzenia nieznana; zm. 2 lipca 862) – średniowieczny benedyktyn, biskup Winchesteru, święty kościoła katolickiego, prawosławnego i anglikańskiego.

Switun urodził isę na początku IX wieku w zamożnej anglosaskiej rodzinie w Wessex. Wykształcenie uzyskał w klasztorze przy katedrze w Winchester, którego później został opatem[1]. Święceń kapłańskich udzielił mu biskup Winchesteru Helmstan[2]. Należał do elity intelektualnej swoich czasów, był nauczycielem królów Wessex Ethelwulfa i jego syna Alfreda[1][2][3].

30 października 852 arcybiskup Canterbury Ceolnoth wyświęcił go na biskupa diecezji Winchester[2][4]. Jako biskup Swithun dał się poznać jako człowiek bardzo pobożny, oddany bogu i miłosierny. Znany jest również jako budowniczy mostu na Itchen[2], według przekazów miał osobiście doglądać robotników, niemal nie schodząc z budowy[1]. Switun znany był również z licznych fundacji dla nowopowstałych kościołów oraz z remontów starszych świątyń[2].

Switun zmarł w opinii świętości 2 lipca 862 roku z przyczyn naturalnych[3]. Pochowany został, zgodnie z jego ostatnią wolą, nie w katedrze, lecz na jej dziedzińcu, tak, by pielgrzymi mogli deptać jego grób[1]. Kolejnym biskupem diecezji Winchester został biskup Ealhferth.

15 lipca 971 roku biskup Etelwold dokonał translacji, umieszczając relikwie świętego wewnątrz świątyni, a jednocześnie nie łamiąc jego ostatniej woli: przebudował katedrę tak, by grób znalazł się wewnątrz jej murów[2][4]. Tak powstało sanktuarium św. Swituna, do którego udawały się liczne pielgrzymki. Król Edgar ofiarował drogocenny relikwiarz, w którym w 974 złożono szczątki Swituna[2]. Przy tej okazji dokonano również podziału relikwii. Głowę w 1006 roku zabrał do katedry w Canterbury biskup Alfega, a ramię otrzymało opactwo w Peterborough[2]. Pozostałe relikwie przeniesiono w 1093 do nowowybudowanej katedry w Winchester[4], gdzie pozostawały aż do reformacji i później do najazdu wojsk Oliwera Cromwella i zniszczenia katedry. Relikwia czaszki świętego odnaleziono w XIX wieku w katedrze w Evreaux[2].

Kult[edytuj | edytuj kod]

Miejsce spoczynku Swituna stało się od samego początku celem licznych pielgrzymek. W opowiadaniach przetrwały liczne relacje z wielu cudów, jakie miały dokonać się za sprawą świętego.

Switun jest patronem:

  • dwóch miast - Winchesteru w Anglii i Stavanger w Norwegii[2]
  • sadowników uprawiających jabłka (deszcz w dniu św. Swituna "chrzci jabłka")[5]
  • deszczu, przynoszącego ulgę po suszy[2].

W ikonografii przedstawiany jest w szatach biskupich, a jego atrybutami są: mitra, pastorał, paliusz, most, księga, zgniecione jajka pod stopami, jabłko[2].

Dniem wspomnienia świętego Swituna jest 15 lipca[3].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 St Swithun (ang.). Britannia. [dostęp 2011-10-04].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 św. Swithun z Winchester (pol.). Święci Pańscy. [dostęp 2011-10-04].
  3. 3,0 3,1 3,2 Swithun (ang.). Saints.SQPN. [dostęp 2011-10-04].
  4. 4,0 4,1 4,2 St. Swithin (ang.). W: Catholic Encyclopedia [on-line]. New Advent. [dostęp 2011-10-04].
  5. St. Swithin's Day (ang.). British Life & Culture. [dostęp 2011-10-04].


Poprzednik
Helmstan
Template-Bishop.svg Biskup Winchesteru
852-862
Template-Bishop.svg Następca
Alfred