Sydney Greenstreet

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sydney Greenstreet
Sydney Greenstreet w Casablance.
Sydney Greenstreet w Casablance.
Data
i miejsce urodzenia
27 grudnia 1879
Anglia Sandwich
Data
i miejsce śmierci
18 stycznia 1954
Stany Zjednoczone Hollywood
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sydney Hughes Greenstreet (ur. 27 grudnia 1879 w Sandwich, zm. 18 stycznia 1954 w Hollywood) – angielski aktor.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Greenstreet urodził się w Sandwich w hrabstwie Kent w Anglii jako syn handlarza skórą, miał siedmioro rodzeństwa. Opuścił dom w wieku 18 lat, wzbogacił się jako plantator herbaty na Cejlonie, lecz susza zniszczyła jego plantacje i zmusiła go do powrotu do Anglii. Zarządzał browarem i w tym samym czasie aby zabić nudę brał lekcje aktorstwa. Jego debiut sceniczny to rola mordercy Craigena w sztuce o Sherlocku Holmesie autorstwa sir Arthura Conan Doyle'a w 1902 roku na deskach Marina Theatre w Ramsgate w hrabstwie Kent. Objeżdżał Anglię z Benem Greetem, w 1905 zadebiutował w Nowym Jorku. Od tego czasu Greenstreet zagrał w dużej liczbie przedstawień w Anglii i w USA, przez większość lat trzydziestych pracując z Alfredem Lunt oraz Lynn Fontanne w Theatre Guild. W czasie swojej kariery scenicznej grał w różnorodnych sztukach, od musicali do dzieł Szekspira, lata tak wszechstronnego aktorstwa zaowocowały wieloma ofertami gry w filmach. Odmawiał aż do wieku 62 lat.

W roku 1941 Greenstreet zaczął pracować dla wytwórni Warner Bros. Debiut - Kasper Gutman ("The Fat Man") w Sokole maltańskim - był także jego najsłynniejszą rolą, zagrał tam razem z Peterem Lorre jako Joel Cairo, to początek długiej współpracy tej dwójki. Greenstreet wystąpił razem z Lorre w dziewięciu filmach, włączając Casablankę jako właściciel klubu Signor Ferrari (za tę rolę otrzymywał wynagrodzenie 3750 USD na tydzień przez siedem tygodni), oraz Background to Danger (1943, z George'em Raftem), Droga do Marsylii (1944, ponowne spotkanie gwiazd Casablanki Humpreya Bogarta i Claude Rainsa), Maska Dimitriosa (1944, wymieniony jako pierwszy aktor), The Conspirators (1944, z Hedy Lamarr i Paulem Henreidem), Hollywood Canteen (1944), Three Strangers (1946, wymieniony jako pierwszy aktor), i The Verdict (1946, wymieniony jako pierwszy aktor). Po ośmiu latach, w 1949, kariera filmowa Greenstreeta zakończyła się filmem Malaya, gdzie był wymieniony jako trzeci, po Spencer Tracy i Jamesie Stewarcie. W czasie tych ośmiu lat pracował z wieloma gwiazdami od Clarka Gable do Avy Gardner i Joan Crawford. Pisarz Tennessee Williams napisał jednoaktową sztukę The Last of My Solid Gold Watches mając na myśli Greenstreeta i zadedykował ją mu.

Greenstreet był nominowany do Oscara w 1942 roku w kategorii najlepszy aktor drugoplanowy za rolę w filmie Sokół maltański.

W latach 1950 i 1951 Greenstreet grał postać Nero Wolfe'a w radiowym programie The New Adventures of Nero Wolfe w NBC, luźno opartym na postaci detektywa stworzonej przez Rexa Stouta.

Greenstreet chorował na cukrzycę i chorobę Brighta (przewlekłą niewydolność nerek). Pięć lat po zakończeniu kariery aktorskiej Greenstreet zmarł z powodu komplikacji związanych z cukrzycą. Jest pochowany w Forest Lawn Memorial Park Cemetery, w Glendale w Kalifornii w miejscu niedostępnym dla zwiedzających. Jego jedyny syn John Ogden Greenstreet z małżeństwa Sydneya z Dorothy Marie Ogden żył dłużej niż on, zmarł 4 marca 2004 w wieku 84 lat.

Sydney jest spokrewniony z aktorem Markiem Greenstreetem.

W hołdzie dla Greenstreeta, postać bossa Hectora Lemansa w grze komputerowej Grim Fandango była oparta na nim. Jim Ward, który podkładał głos Lemansa, skopiował nawet złowieszczy śmiech Greenstreeta.

W jednym z odcinków Star Trek: Następne Pokolenie pod tytułem "The Big Goodbye" występował holograficzny złoczyńca Cyrus Redblock, grany przez Lawrence'a Tierney, który wzorował się na postaci Kaspera Gutmana z Sokoła maltańskiego granej przez Greenstreeta.

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Casablanca (Dwupłytowe wydanie specjalne DVD) (1942).

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]