Sydoniusz Apolinary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Sydoniusz Apolinary
biskup
Sidonius Apollinaris.jpg
Witraż ze św. Sydoniuszem Apolinarym w Clermont-Ferrand.
Data urodzenia ok. 430
Lyon
Data śmierci ok. 489
Clermont
Kościół/
wyznanie
rzymskokatolicki
Wspomnienie 21 sierpnia

Sydoniusz Apolinary, Gaius Sollius Modestus Sidonius Apollinaris (ur. ok. 430 w Lyonie, zm. ok. 489) – rzymski poeta, dyplomata i biskup Clermont (w regionie Owernia), święty katolicki, ojciec Kościoła, uznawany za najważniejszego twórcę tego okresu zamieszkującego ówczesną Galię.

Żywot świętego[edytuj | edytuj kod]

Sydoniusz Apolinary urodził się w arystokratycznej rodzinie galorzymskiej. Otrzymał staranne wykształcenie, zwłaszcza z zakresu literatury i poezji. Około 452 ożenił się z Papianillą, córką konsula Awitusa, który został później cesarzem. Gdy w 457 Awitus został obalony przez swojego zaciętego przeciwnika Majoriana Sydoniusz znalazł się w trudnej sytuacji. Jednak nowy cesarz odnosił się z szacunkiem do twórcy, którego wiedza była powszechnie znana. Sydoniusz napisał na jego cześć panegiryk, co dało mu jeszcze większe uznanie w oczach cesarza. W 467 kolejny cesarz rzymski Antemiusz, w zamian za panegiryk na swoją cześć, nadał mu tytuł prefekta, a później patrycjusza i senatora.

W 472 otrzymał sakrę biskupią w Clermont (dzisiejsze Clermont-Ferrand). Tytuł ten zawdzięczał jednak bardziej swoim wpływom politycznym niż wiedzy teologicznej. Sydoniusz Apolinary bardziej niż krzewieniem wiary zainteresowany był bowiem utrzymaniem tego obszaru w rękach Rzymu. Sformułował również teorię wskazującą na szlacheckość z urodzenia jako ważny czynnik wyboru na biskupa[1]. Wkrótce, bo w 474, miasto zostało zdobyte przez Gotów, a Sydoniusz, który czynnie uczestniczył w jego obronie trafił do więzienia. Wkrótce król Gotów Euryk przywrócił go na tron biskupi, który zajmował aż do swojej śmierci około 489.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych dziel Sydoniusza Apolinarego należy zbiór 24 wierszy Carmina, które pisał na cześć cesarzy rzymskich oraz innych ważnych postaci rzymskiej sceny politycznej. Utwory te przynoszą wiele ważnych informacji na temat wydarzeń politycznych tego okresu. Innym cennym świadectwem tej epoki jest zbiór 146 listów (epistulae), które dają bardzo ciekawy obraz życia ówczesnych warstw uprzywilejowanych Imperium.

  • Carmina (469), zbiór 24 wierszy
  • Listy, księga I (469)
  • Listy, księgi II­-IV (477)
  • Listy, księgi V-VIII (479)
  • Listy, księgi IX (482)

Kult[edytuj | edytuj kod]

Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 21 sierpnia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Praca zbiorowa,Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki, Mediaset Group SA, 2007, ss. 187, ISBN 978-84-9819-814-0

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]