Sykariusze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Masada

Sykariusze (łac. sicarii, gr. σικαριοι, od łac. sica – krótki sztylet.) – żydowskie stronnictwo polityczne działające od poł. I w. n.e. do upadku Masady w 73 r. n.e. Szczególnie aktywni w latach 50.-70. n.e. Do ich przywódców należeli Menachem ben Jair, Eleazar ben Jair, Szymon bar Giora. Byli zadeklarowanymi przeciwnikami władzy rzymskiej, zasadniczo obojętnymi wobec sporów religijnych. Ich sposób walki charakteryzowały mordy na przeciwnikach, zwłaszcza Żydach sprzyjających Rzymianom, przy użyciu krótkich sztyletów. Podczas oblężenia Jerozolimy przez Rzymian zadecydowali o obsadzaniu stanowiska arcykapłana drogą losowania. Ostatnim arcykapłanem został dzięki temu Fanni syn Samuela, kamieniarz nie pochodzący z rodu kapłańskiego. Po upadku Jerozolimy, której bronili do końca, uciekli z zelotami do Masady, gdzie walczyli aż do samobójstwa jej obrońców w 73 r. n.e. Na czele obrońców stał sykariusz Eleazar ben Jair. Po upadku powstania sykariusze jeszcze jakiś czas próbowali działać wśród diaspory w Egipcie i Cyrenie.

Metody walki[edytuj | edytuj kod]

Podczas świąt i tłumnych zgromadzeń sykariusze uzbrojeni w ukryte krótkie sztylety (sicarii) w ścisku sztyletowali osoby podejrzane o kolaborację, po czym szybko wtapiali się w tłum. Ze względu na sposób działania sykariusze są dziś uważani za pierwszą organizację terrorystyczną.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]