Sykoraks (księżyc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Sykoraks
Zdjęcia ukazujące ruch Sykoraks na tle gwiazd.
Zdjęcia ukazujące ruch Sykoraks na tle gwiazd.
Planeta Uran
Odkrył Brett Gladman, Philip Nicholson, Joseph Burns i John Kavelaars
Data odkrycia 6-7 września 1997
Tymczasowe oznaczenie S/1997 U2
Charakterystyka orbity
Półoś wielka 12 179 400[1] km
Mimośród 0,5219[1]
Okres obiegu 1 288,38[1] d
Nachylenie do ekliptyki 159,420[1]°
Długość węzła wstępującego 263,034[1]°
Argument perycentrum 20,103[1]°
Anomalia średnia 266,583[1]°
Własności fizyczne
Średnica równikowa ~150 km
Średnia gęstość 1,3 g/cm3
Albedo 0,04
Jasność obserwowana
(z Ziemi)
20,8 m

Sykoraks (Uran XVII) - największy nieregularny, zewnętrzny księżyc Urana. Został odkryty 6 września 1997 r. przez Bretta Gladmana, Philipa D. Nicholsona, Josepha A. Burnsa, i Johna J. Kavelaarsa przy pomocy 200-calowego teleskopu Hale'a. W tym samym czasie został też odkryty mniejszy księżyc Kaliban.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Shcemat orbit zewnętrznych, nieregularnych księżyców Urana

Promień orbity Sykoraks wynosi w przybliżeniu 12,2 miliona km, a księżyc ma średnicę ok. 150 km, co czyni go największym księżycem nieregularnym Urana. Oszacowania rozmiarów są oparte na widocznej jasności księżyca i na założeniu, że jego albedo wynosi około 0,04. Sykoraks jest zbudowana najprawdopodobniej z mieszanki skał i lodu, a jej niezwykły czerwony kolor sugeruje, że jest to przechwycony obiekt pasa Kuipera.

Księżyc porusza się ruchem wstecznym, a jego orbita jest mocno nachylona względem ekliptyki. Podobieństwo składników orbity sugeruje, że Sykoraks wraz z mniejszymi księżycami Setebosem i Prosperem tworzy grupę o przypuszczalnie wspólnym pochodzeniu.

Nazwa Sykoraks pochodzi od imienia matki Kalibana ze sztuki Burza Williama Szekspira.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 Planetary Satellite Mean Orbital Parameters (ang.). Jet Propulsion Laboratory, 2011-12-14. [dostęp 2012-10-28].