Sylimaryna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sylimaryna – wykorzystywany w lecznictwie kompleks flawonolignanów pochodzenia roślinnego, pozyskiwany z łupin nasiennych ostropestu plamistego. Sylimaryna obejmuje przede wszystkim, flawonoliganów: sylibinę, izosylibinę, sylikrystynę i sylidianinę oraz flawonoidu – taksyfoliny[1]. Zawartość sylimaryny w surowcu roślinnym wynosi 2-3%, z czego ok. 50% stanowi sylibina, a jest zależna od pochodzenia materiału biologicznego i sposobu ekstrakcji. Sylimaryna nie rozpuszcza się w wodzie, za to jest dobrze rozpuszczalna w octanie etylu i acetonie.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Sylimaryna wykazuje działanie przeciwzapalne, antyoksydacyjne, rozkurczowe, detoksykujące, żółciotwórcze i żółciopędne, stabilizuje strukturę błon komórkowych, obniża stężenie cholesterolu we krwi i hamuje wytrącanie się blaszek miażdżycowych, chroni wątrobę przed szkodliwym działaniem trucizn, między innymi mykotoksyn muchomora sromotnikowego, hamuje podziały komórek nowotworowych, zapobiega marskości wątroby, zapobiega wytrącaniu się złogów i kamieni żółciowych.

Sylibina jest składnikiem o największej aktywności biologicznej, a jej zawartość w stosowanych preparatach wynosi ok. 20-40%. Jednak ze względu na słabą rozpuszczalność w wodzie charakteryzuje się małą dostępnością biologiczną.

Wiele przeprowadzonych badań wskazuje na pozytywne działanie ekstraktów z ostropestu plamistego w leczeniu ostrych i przewlekłych chorób wątroby, w tym m.in. w niealkoholowej chorobie stłuszczeniowej wątroby (NAFLD). Preparaty te, nawet przy dużych dawkach charakteryzują się dobrą tolerancją i brakiem istotnych działań niepożądanych[2][3][4][5].

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Sylimaryna, aby była skuteczna musi być zażywana przez długi czas (minimum miesiąc). Należy ją spożywać doustnie, w dawce 150–200 mg dziennie, najlepiej przez pół roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. F. Kvasnicka, B. Bíba, R. Sevcík, M. Voldrich i inni. Analysis of the active components of silymarin.. „J Chromatogr A”. 990 (1-2), s. 239-45, Mar 2003. PMID 12685603. 
  2. C. Loguercio, D. Festi. Silybin and the liver: from basic research to clinical practice. „World J Gastroenterol”. 17 (18), s. 2288-2301, 2011. doi:10.3748/wjg.v17.i18.2288. PMID 21633595. 
  3. Abenavoli, L., Aviello, G., Capasso, R., Milic, N. i inni. Milk thistle for treatment of nonalcoholic fatty liver disease. „Hepat Mon”. 11 (3), 2011. 
  4. F. Cacciapuoti, A. Scognamiglio, R. Palumbo, R. Forte i inni. Silymarin in non alcoholic fatty liver disease. „World J Hepatol”. 5 (3), s. 109-113, 2013. doi:10.4254/wjh.v5.i3.109. PMID 23556042. PMC:PMC3612568. 
  5. G. Karimi, M. Vahabzadeh, P. Lari, M. Rashedinia i inni. "Silymarin", a promising pharmacological agent for treatment of diseases. „Iran J Basic Med Sci”. 14 (4), s. 308-317, 2011. PMID 23492971. PMC:PMC3586829. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.