Sylimaryna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sylimaryna – wykorzystywany w lecznictwie kompleks flawonolignanów pochodzenia roślinnego, pozyskiwany z łupin nasiennych ostropestu plamistego. Sylimaryna obejmuje przede wszystkim, flawonoliganów: sylibinę, izosylibinę, sylikrystynę i sylidianinę oraz flawonoidu – taksyfoliny[1]. Zawartość sylimaryny w surowcu roślinnym wynosi 2-3%, z czego ok. 50% stanowi sylibina, a jest zależna od pochodzenia materiału biologicznego i sposobu ekstrakcji. Sylimaryna nie rozpuszcza się w wodzie, za to jest dobrze rozpuszczalna w octanie etylu i acetonie.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Sylimaryna wykazuje działanie przeciwzapalne, rozkurczowe, detoksykujące, żółciotwórcze i żółciopędne, stabilizuje strukturę błon komórkowych, obniża stężenie cholesterolu we krwi i hamuje wytrącanie się blaszek miażdżycowych, chroni wątrobę przed szkodliwym działaniem trucizn, między innymi mykotoksyn muchomora sromotnikowego, hamuje podziały komórek nowotworowych, zapobiega marskości wątroby, zapobiega wytrącaniu się złogów i kamieni żółciowych.

Sylibina jest składnikiem o największej aktywności biologicznej, a jej zawartość w stosowanych preparatach wynosi ok. 20-40%. Jednak ze względu na słabą rozpuszczalność w wodzie charakteryzuje się małą dostępnością biologiczną.
Pomimo wielu przeprowadzonych badań nadal brak jest definitywnych wyników wskazujących na pozytywne działanie ekstraktów z ostropestu plamistego w leczeniu ostrych i przewlekłych chorób wątroby. Stosowane dotychczas preparaty nawet przy wykorzystaniu dużych dawek leku charakteryzują się dobrą tolerancją i brakiem istotnych działań niepożądanych[2].

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

Sylimaryna, aby była skuteczna musi być zażywana przez długi czas (minimum miesiąc). Należy ją spożywać doustnie, w dawce 150–200 mg dziennie, najlepiej przez pół roku.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. F. Kvasnicka, B. Bíba, R. Sevcík, M. Voldrich i inni. Analysis of the active components of silymarin.. „J Chromatogr A”. 990 (1-2), s. 239-45, Mar 2003. PMID 12685603. 
  2. C. Loguercio, D. Festi. Silybin and the liver: from basic research to clinical practice.. „World J Gastroenterol”. 17 (18), s. 2288-301, May 2011. doi:10.3748/wjg.v17.i18.2288. PMID 21633595. 

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.