Sylvaner

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grono szczepu Sylvaner

Sylvaner – biała odmiana uprawna winorośli właściwej (Vitis vinifera) pochodząca z Europy Środkowej, uprawiana obecnie przede wszystkim w Niemczech i Alzacji.

Historia i pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Badania DNA wykazały, że 'Sylvaner' jest krzyżówką pomiędzy szczepem 'Traminer' i prymitywnym austriackim szczepem 'Österreichisch-Weiß'. Uważa się, że został wyhodowany w wiekach średnich na terenie Austrii. Nazwa pochodzi od łacińskiego silva (las) lub saevum (dziki) – dawniejsza ampelografia uważała, że szczep ten pochodzi od dzikich gatunków winorośli, często też mylnie na podstawie nazwy uważano Transylwanię za miejsce pochodzenia szczepu.

Regiony uprawy[edytuj | edytuj kod]

Winnice nad Menem we Frankonii, gdzie 'Sylvaner' jest jednym z podstawowych szczepów

Niemcy[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze udokumentowane nasadzenia szczepu we Frankonii wzmiankowane są w połowie XVII wieku[1]. Szczep był używany jako składnik do produkcji półsłodkich win typu Liebfrauenmilch i w latach 60. i 70. XX wieku zajmował około 30% powierzchni niemieckich winnic. Od tego czasu datuje się spadek znaczenia tego szczepu: 10,2% w roku 1980 i 5,2% w 2007[2]. Obecnie uprawia się go na większą skalę tylko we Frankonii (2007 – 1261 ha) i rejonie Saale-Unstrut, gdzie zawsze używany był do produkcji win wytrawnych. Wina te zawdzięczają swój ziemisty posmak podglebiu z wapienia muszlowego. W Hesji Nadreńskiej i Palatynacie z odmiany tej produkuje się niewielkie ilości win słodkich. Szczep ten znany jest w Niemczech pod nazwą Silvaner lub Grüner Silvaner.

Alzacja[edytuj | edytuj kod]

W latach 70 XX wieku 'Sylvaner' uprawiany był na ponad 25% powierzchni winnic alzackich, w 2007 już tylko na 9,3%[3]. Spadkowi powierzchni nasadzeń towarzyszy jednak wzrost jakości win produkowanych z tego szczepu. W roku 2006 dopuszczono stosowanie oznaczenia Grand Cru dla apelacji Zotzenberg[4]. 'Sylvaner' w Alzacji może być używany zarówno do produkcji win jednogatunkowych (fr: monocépage), jak i win kupażowanych, określanych terminami Edelzwicker lub Gentil.

Słowacja[edytuj | edytuj kod]

Szczep ten znany jest pod nazwą Limbašsky Silvaner i uprawiany na 116 ha w rejonie wsi Limbach, na północ od Bratysławy[5].

Austria[edytuj | edytuj kod]

W swojej ojczyźnie 'Sylvaner' uprawiany jest tylko na 53 hektarach[6], z czego większość (34 ha) na obszarze Dolnej Austrii[7].

Szwajcaria[edytuj | edytuj kod]

Szczep, pod nazwą Johannisberger lub 'Sylvaner' uprawiany jest na niewielką skalę w Szwajcarii.

Chorwacja[edytuj | edytuj kod]

Silvanac zeleni uprawiany jest we wschodniej części kraju, w regionach Srem i Slawonia[8].

Nowy Świat[edytuj | edytuj kod]

Pomimo prób uprawy w Kalifornii i Australii, 'Sylvaner' nie zyskał popularności poza Europą.

Charakter[edytuj | edytuj kod]

'Sylvaner' w procesie winifikacji daje łagodne i delikatne wina o wysokiej kwasowości, a jednocześnie moszcz charakteryzuje się dużą zawartością cukru (niem: Mostgewicht). Powoduje to, że z tego szczepu można produkować zarówno wina wytrawne, jak i słodkie. Wino plastycznie reaguje na podglebie, odmiana najlepiej udaje się na glebach marglowych, gliniastych i wapiennych. Z uwagi na ich łagodność i delikatną budowę, win z tego szczepu nie postarza się w beczkach dębowych. Wina te pije się zwykle młode, najczęściej jako dodatek do ryb, owoców morza, w Alzacji do choucroute[9], a także jako aperitif.

Przypisy

  1. Not a picture-perfect summer (ang.). [dostęp 6 lutego 2009].
  2. Geschäftsführung Deutsches Weininstitut: Duetscher Wine Statistik (niem.). [dostęp 6 lutego 2009].
  3. Les Vins d’Alsace (ang.). [dostęp 6 lutego 2009].
  4. Welcome to Mittelbergheim! (ang.). [dostęp 6 lutego 2009].
  5. Lucy Mallows, Lucinda Mallows: Slovakia. Bradt Travel Guides, 2007, s. 123. ISBN 1841621889.
  6. Ernrsto Pauli: Oesterreich und seine Weine (niem.). [dostęp 6 lutego 2009].
  7. Austria – The Wine Country (ang.). [dostęp 6 lutego 2009].
  8. Mali podrum: Silvaner (ang.). [dostęp 6 lutego 2009].
  9. Pychotka.pl: Wykwintny bigos alzacki (pol.). [dostęp 6 lutego 2009].