Sylvia Hanika

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sylvia Hanika (ur. 30 listopada 1959 w Monachium) – tenisistka niemiecka, finalistka wielkoszlemowego French Open w 1981, zwyciężczyni turnieju Masters (WTA Tour Championships) w 1982.

Kariera zawodowa leworęcznej Niemki przypadła na lata 1977-1990 i przyczyniła się do popularyzacji tenisa w Niemczech krótko przed erą takich gwiazd jak Steffi Graf, Boris Becker czy Michael Stich. W 1979 Hanika awansowała do czołowej dwudziestki na świecie, zdobywając jednocześnie wyróżnienie WTA dla zawodniczki, która w sezonie poczyniła największe postępy. Jej wizytówką są przede wszystkim dwa wyniki – finał French Open w 1981 (pokonała w drodze do finału Navrátilovą i Jaeger, przegrała z Mandlíkovą 2:6, 4:6) oraz wygrana w turnieju Masters rok później (w finale pokonała Navrátilovą 1:6, 6:3, 6:4). Ponadto wygrała pięć innych turniejów w grze pojedynczej oraz jeden turniej deblowy.

Poza finałem French Open kilkakrotnie docierała do ćwierćfinałów wielkoszlemowych (m.in. trzykrotnie w US Open). W turnieju Masters startowała sześciokrotnie; poza zwycięstwem w 1982 dwukrotnie docierała do półfinału. W 1987 w I rundzie wyeliminowała Chris Evert, odnosząc pierwsze zwycięstwo nad Amerykanką w karierze po piętnastu porażkach (wcześniej nie udało się Hanice wygrać nawet seta z Evert), by w półfinale przegrać ze Steffi Graf. Wśród innych zawodniczek, które udało się jej pokonać były m.in. Wendy Turnbull, Rosalyn Fairbank-Nideffer, a także przyszłe gwiazdy – Arantxa Sánchez Vicario i Gabriela Sabatini.

W latach 1978-1988 broniła barw RFN w Pucharze Federacji; występując zarówno jako singlistka, jak i deblistka wygrała 17 pojedynków, przegrała 11. W 1988 startowała także w igrzyskach olimpijskich w Seulu, przegrała w III rundzie z Sabatini. Karierę sportową zakończyła po US Open we wrześniu 1990. Jej zarobki na korcie osiągnęły sumę prawie miliona trzystu tysięcy dolarów. W 1989 wyszła za mąż (za Harolda Holdera), mieszka na stałe w Hiszpanii.

Wygrane turnieje:

Finały turniejowe (w grze pojedynczej):

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]