Sylwan (uczeń apostolski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Silas, apostle.jpg

Sylas (znany też jako Sylwan) – osoba o takim imieniu zostaje wymieniona po raz pierwszy w Dziejach Apostolskich w kontekście soboru jerozolimskiego. Wylicza się go tam jako jednego z przodujących wśród braci. Uznaje się, iż imię Sylas jest transkrypcją hebrajskiego czasownika szalach, co znaczy posyłać. Sylwan (Silvanus) natomiast, jest formą zlatynizowaną[1].

Ze źródeł biblijnych wynika, że Sylas wraz z Judą Barsabbasem, zostali wysłani przez Apostołów i starszych do Antiochii w celu dostarczenia uchwał wspomnianego soboru. Wybrali się tam wraz z Pawłem i Barnabą, którzy byli przełożonymi Kościoła w Antiochii.

Sylas jest także współuczestnikiem drugiej podróży misyjnej św. Pawła obok Łukasza i Tymoteusza. Należy też uznać, że podczas trwania misji traktowany był jako ktoś aktywny i najbardziej zaangażowany po Pawle. Świadczy o tym fakt, iż Sylas był potraktowany jako współodpowiedzialny za wydarzenia w Filippi i to właśnie jego, razem z Pawłem, postawiono przed pretorami, wymierzono karę i wtrącono do lochu. Po takim potraktowaniu ich przez Rzymian, zarówno Sylas jak i Paweł powołali się na swoje rzymskie obywatelstwo, co wprawiło pretorów w zakłopotanie. Z niezbyt przyjazną atmosferą spotkali się również w Tesalonice i Berei, skąd Apostołowie musieli uciekać.

W synaksariach wymieniany 26 i 29 listopada (Sylas jako biskup Koryntu), a także 30 lipca lub 30 czerwca (rozdzielnie Sylwan jako dzierżący sakrę Tesalonik. W martyrologiach łacińskich pojawił się pod datą 28 listopada za sprawą Sylasa Florusa, a następnie Ado z Vienne, umieścił jego wspomnienie liturgiczne 13 lipca. Ten dzień powtórzyli Usuardus i Cezary Baroniusz.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Jeżeli wziąć pod uwagę całą literaturę patrystyczną, to jedynie Hieronim twierdził, iż Sylas jest kimś różnym od Sylwana. Powszechnie przyjmuje się, iż są to dwa imiona na określenie jednej i tej samej osoby

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Kazimierz Romaniuk: Uczniowie i współpracownicy Pawła. Warszawa: Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej, 1993, s. 125-132. ISBN 83-85015-95-7.
  2. Henryk Fros SJ, Franciszek Sowa: Księga imion i świętych. WAM, Księża Jezuici.