Sylwan z Atosu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Święty
Sylwan
święty mnich
Silouanicon.jpg
Data urodzenia 1866
Szowskoje
Data śmierci 24 września 1938
Athos
Kościół/
wyznanie
Patriarchat Konstantynopolitański
Data kanonizacji 26 listopada 1987
przez Patriarchat Konstantynopolitański
Wspomnienie 11 września (kalendarz juliański)
Szczególne miejsca kultu Athos

Sylwan, imię świeckie: Siemion Iwanowicz Antonow (ur. w 1866 w Szowskim – zm. 24 września 1938 na górze Athos[1]) – duchowny prawosławny, mnich z góry Athos pochodzenia rosyjskiego, autor pouczeń moralnych i nauk o modlitwie. W 1987 kanonizowany.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Siemion Antonow urodził się w rodzinie chłopskiej w 1866 we wsi Szowskoje w guberni tambowskiej[2]. Od najmłodszych lat był wychowywany w duchu religijnym[1]. W wieku dziewiętnastu lat poprosił ojca o zgodę na wstąpienie do Ławry Pieczerskiej, jednak ten nakazał mu najpierw odbyć służbę wojskową[3]. W związku z tym po kilku miesiącach Siemion porzucił swoje zamiary. Jak sam wspominał, myśl o wstąpieniu do klasztoru ponownie pojawiła się w jego życiu po widzeniu Matki Bożej[4]. Odbył służbę wojskową w batalionie saperów Lejbgwardii w Petersburgu, po czym wrócił na krótko do rodzinnego domu, następnie zaś wyjechał na Athos[5].

Życie monastyczne[edytuj | edytuj kod]

Klasztor św. Pantelejmona na Athosie, z którym związany był schimnich Sylwan

Siemion Antonow przybył na Athos jesienią 1892 i zgłosił się jako posłusznik do klasztoru św. Pantelejmona[6]. Jako nowicjusz przebywał w metochionie kalamarejskim, posiadłości mnichów athoskich położonej poza granicami samego półwyspu. Pracował tam we młynie[2]. Według literatury hagiograficznej jeszcze jako posłusznik był kuszony przez demony i doświadczał widzeń Chrystusa[7].

W 1896 złożył wieczyste śluby zakonne, przyjmują imię mnisze Sylwan[2]. W monasterze nadal zajmował się pracą fizyczną, ponadto studiował teksty Ojców Pustyni[8]. Całe życie mnisze spędził w monasterze cenobitycznym, nigdy nie ubiegając się o możliwość osiedlenia się w pustelni[1]. Literatura hagiograficzna przypisuje mu dar nieustannej modlitwy oraz podkreśla prowadzony ascetyczny tryb życia, równocześnie stwierdzając, iż przez wiele lat walczył z pokusami pychy i próżności[1].

W 1911 złożył śluby wielkiej schimy, zachowując dotychczasowe imię[2]. Zmarł w monasterze św. Pantelejmona w wieku 72 lat[1].

Nauki Sylwana z Atosu[edytuj | edytuj kod]

Schimnich Sylwan za życia zyskał opinię świętego starca[9]. Nie posiadał stałych uczniów duchowych, udzielał jednak rad i pouczeń duchowych wielu zwracającym się o nie osobom[10].

Szereg pism i pouczeń ustnych mnicha dotyczył modlitwy, którą nazywał najważniejszą sztuką i dążeniem ludzkim[11]. Sylwan twierdził, iż nieustanna modlitwa mnichów ratuje świat przed zniszczeniem[1].

Duchowny nauczał również, iż we wszystkim wierny powinien poszukiwać oświecenia pochodzącego od Boga, każde wydarzenie rozważać w kontekście jego woli oraz możliwości jej realizacji. Próby zrozumienia woli Boga pozwalają zarazem człowiekowi włączyć się w jego wieczne życie. Jedną z możliwości poznania woli bożej jest realizacja przykazań bożych oraz ogólniej wskazań zawartych w Piśmie Świętym. Jednak ogólna znajomość przykazań może nie wystarczyć człowiekowi, który w życiu styka się z najrozmaitszymi sytuacjami i dylematami. W sytuacji tej najbardziej pożądanym rozwiązaniem jest porzucenie całej swojej wiedzy, myśli i dążeń, by poznać głos Boga i móc realizować jego wskazani. Większość ludzi nie jest jednak w stanie tego uczynić - tym Sylwan proponował wejście w stałą relację z mnichem-starcem i absolutne posłuszeństwo jego wskazówkom[12]. Wiele pouczeń Sylwan poświęcił relacjom starca z pozostającymi pod jego opieką osobami, podkreślając znaczenie posłuszeństwa z ich strony. Tylko ono miało ono pozwalać starcowi na uzyskanie łaski bożej i wskazanie najsłuszniejszych rozwiązań dla danej osoby[10].

Sylwan z Atosu nakazywał miłowanie wszystkich stworzeń - także szacunek dla roślin i zwierząt, nieniszczenie ani niezabijanie ich bez potrzeby[13].

Kanonizacja i upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Sylwan z Atosu został kanonizowany przez Święty Sobór Patriarchatu Konstantynopolitańskiego 26 listopada 1987. Dniem jego wspomnienia jest 11/24 listopada[14].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Diewiatowa S.: Преподобный Силуан Афонский (1866-1938). (ros.). [dostęp 2011-03-28].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 21. ISBN 978-83-89396-28-0.
  3. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 22-23. ISBN 978-83-89396-28-0.
  4. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 25. ISBN 978-83-89396-28-0.
  5. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 26-28. ISBN 978-83-89396-28-0.
  6. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 28. ISBN 978-83-89396-28-0.
  7. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 28-29. ISBN 978-83-89396-28-0.
  8. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 42-43 i 47. ISBN 978-83-89396-28-0.
  9. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 12. ISBN 978-83-89396-28-0.
  10. 10,0 10,1 archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 69-71. ISBN 978-83-89396-28-0.
  11. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 99 i następne. ISBN 978-83-89396-28-0.
  12. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 65. ISBN 978-83-89396-28-0.
  13. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 76. ISBN 978-83-89396-28-0.
  14. archim. Sofroniusz (Sacharow): Święty Sylwan z Atosu. Białystok: Orthdruk, 2007, s. 347-348. ISBN 978-83-89396-28-0.