Sylwin (minerał)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sylwin
Mineral Silvina GDFL123.jpg Sylvin (aka).jpg
Różnobarwne postacie kryształów Sylwinu
Różnobarwne postacie kryształów Sylwinu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny chlorek potasu (KCl)
Twardość w skali Mohsa 2
Przełam nierówny, muszlowy
Łupliwość doskonała, zgodna ze ścianami sześcianu
Układ krystalograficzny regularny
Gęstość minerału 1,9-2,0 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa biała, szara, żółtawa, czerwonawa, niebieska, fioletowa, często bezbarwny
Rysa biała
Połysk szklisty
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Sylwinminerał z gromady halogenków. Minerał rozpowszechniony tylko w pewnych rejonach Ziemi.

Nazwa pochodzi od nazwiska holenderskiego chemika i lekarza Franciscusa Silvusa (François Deleboe) zwanego Sylwiuszem (XVII wiek).

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Najczęściej tworzy skupienia ziarniste, igiełkowe, zbite. Kryształy mają postać sześcianów, ośmiościanów bądź ich kombinacji. Często występują zbliźniaczenia. Jest kruchy, przezroczysty, przeświecający, bardzo dobrze rozpuszcza się w wodzie, jest higroskopijny. Ma słono-gorzki smak.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Powstaje głównie wskutek odparowywania (ewaporacji) słonych zbiorników wodnych m.in. mórz, zatok, słonych jezior itp. Rzadziej ekshalacji wulkanicznej. Współcześnie powstaje w Morzu Martwym. Współwystępuje z halitem, karnalitem.

Miejsca występowania: Niemcy, Ukraina, Wielka Brytania, Kanada – Saskatchewan, USA – Utah, Teksas, Indie, Włochy – okolice Etny i Wezuwiusza. Duże złoża tej soli znajdują się w Rosji – Ural, Hiszpanii – Cardonie Suria i Francji – Alzacja.

W Polsce występuje na Kujawach w Kłodawie i Inowrocławiu. Obecność stwierdzono w Zatoce Puckiej (w otworach wiertniczych).

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • surowiec dla przemysłu chemicznego: (do produkcji nawozów sztucznych, materiałów wybuchowych, sztucznych ogni, zapałek, mydła)
  • roztwór zwany solą Sylwiusza był stosowany jako lekarstwo na nadkwasotę
  • ma znaczenie kolekcjonerskie

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • O. Medenbach, C. Sussieck – Fornefeld -Minerały – „Świat Książki” 1996 r.
  • W. Heflik, L. Natkaniec – Nowak – Minerały Polski – Wyd. „Antykwa” 1998 r.
  • W. Schumann – Minerały świata – O. Wyd. ”Alma – Press” 2003 r.
  • J.Bauer – Przewodnik Skały i minerały – Wyd. Multico 1997 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]