Syndrom KZ

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Syndrom KZsyndrom poobozowy występujący u byłych więźniów obozów koncentracyjnych, przez co nie mogą oni przystosować się do reszty społeczeństwa. Mają przewartościowany system wartości, na ich postępowanie w zasadniczy sposób wpływają wspomnienia z miejsca odosobnienia; jednym z przejawów syndromu KZ było gromadzenie żywności (np. kawałki chleba pod poduszką), choć ofiara syndromu była świadoma braku zagrożenia głodem.

Badania nad syndromem były szczególnie intensywne po zakończeniu wojny oraz w kilkadziesiąt lat później, gdy objawiły się problemy wśród dzieci ofiar obozów. Analizowano wpływ zaburzeń emocjonalnych rodziców będących więźniami na ich potomstwo. Między innymi zwracano uwagę na tzw. "transfer międzypokoleniowy" i trudności w budowaniu ufnych, empatycznych relacji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]