Syndrom KZ
Syndrom KZ – syndrom poobozowy występujący u byłych więźniów obozów koncentracyjnych, przez co nie mogą oni przystosować się do reszty społeczeństwa. Mają przewartościowany system wartości, na ich postępowanie w zasadniczy sposób wpływają wspomnienia z miejsca odosobnienia; jednym z przejawów syndromu KZ było gromadzenie żywności (np. kawałki chleba pod poduszką), choć ofiara syndromu była świadoma braku zagrożenia głodem.
Badania nad syndromem były szczególnie intensywne po zakończeniu wojny oraz w kilkadziesiąt lat później, gdy objawiły się problemy wśród dzieci ofiar obozów. Analizowano wpływ zaburzeń emocjonalnych rodziców będących więźniami na ich potomstwo. Między innymi zwracano uwagę na tzw. "transfer międzypokoleniowy" i trudności w budowaniu ufnych, empatycznych relacji.
Zobacz też [edytuj]
Bibliografia [edytuj]
- Zdzisław Ryn (Department of Social Pathology, Medical Academy, Krakow, Poland), The evolution of mental disturbances in the concentration camp syndrome (KZ-syndrom), Genet Soc Gen Psychol Monogr. 1990 Feb 116 (1): 21–36.
