Syndrom Stendhala

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Syndrom Stendhala – rodzaj zaburzenia somatoformicznego, przejawiającego się przyśpieszonym biciem serca, zawrotami głowy, dezorientacją, a nawet halucynacjami powstającymi u niektórych osób na widok wspaniałości, dzieł sztuki i zabytków zgromadzonych na małej przestrzeni[1].

Nazwa tego zjawiska wywodzi się od opisanej w pamiętnikach z 1817[2] francuskiego pisarza Stendhala słabości, której doznał on przyjechawszy do Florencji po zwiedzeniu galerii Uffizi, odwiedzeniu grobu Dantego w kościele Świętego Krzyża, obejrzeniu „Dawida" Michała Anioła. Musiał po tych wrażeniach kilka dni spędzić w łóżku z gorączką, a kiedy zdecydował się wyjść ponownie na ulice miasta – doznawał znów, jak sam to opisał, „gwałtownego kołatania serca”.

Zjawisko to nazwała po raz pierwszy włoska lekarz-psychiatra Graziella Magherini w roku 1979, która zauważyła we Florencji więcej tego typu reakcji na nagromadzenie dzieł sztuki pracując w tamtejszym szpitalu Santa Maria Nuova. Syndrom Stendhala zdiagnozowano po raz pierwszy w roku 1982.

Podobnym zjawiskiem występującym u niektórych osób w innych sytuacjach jest także reakcja na „przesyt wyboru” podczas zakupów albo także wrażenia odbierane niekiedy podczas słuchania muzyki z okresu romantyzmu.

W 1996 nakręcono we Włoszech film – horror kryminalny pod tytułem La Sindrome di Stendhal (Syndrom Stendhala). Akcja filmu odbywa się m.in. w pałacu Uffizi.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Anna Błońska: Atak na Monę Lizę. KopalniaWiedzy.pl, 12.08.2009.
  2. Neapol i Florencja: podróż z Mediolanu do Reggio.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.