Sytuacja osób LGBT na Islandii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Prawo a dyskryminacja osób homoseksualnych[edytuj | edytuj kod]

Kontakty homoseksualne zostały zalegalizowane na Islandii w 1940, a w 1992 zrównano ze sobą wiek osób legalnie dopuszczających się kontaktów homo- i heteroseksualnych – wynosi on 15 lat.[1][2]

Krwiodawstwo[edytuj | edytuj kod]

Na Islandii mężczyźni mający kontakty seksualne z mężczyznami nie mogą być dawcami krwi.[3]

Ochrona prawna przed dyskryminacją[edytuj | edytuj kod]

Islandzkie prawo gwarantuje ogólny zakaz dyskryminacji przez wzgląd na orientację seksualną. Został on zawarty w kodeksie karnym i obejmuje różne dziedziny życia, w tym miejsce pracy. Althing (parlament islandzki) uchwalił poprawki paragrafów §180 oraz §233 (odwołujących się do dyskryminacji na tle narodowym, koloru skóry, rasowym, religijnym i seksualnym), dodając do tego „na podstawie orientacji seksualnej”. Zabrania to naruszania dóbr i odmowy świadczenia usług na podstawie orientacji seksualnej, a także ataku słownego lub znęcania się nad osobą bądź grupą ludzi z powodu orientacji seksualnej. Przepisy te obowiązują w kraju od 1996.[4]

Służba wojskowa[edytuj | edytuj kod]

Islandia jest krajem nieposiadającym sił zbrojnych.

Uznanie związków osób tej samej płci[edytuj | edytuj kod]

Związek partnerski[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku Althing zalegalizował w kraju związki partnerskie par tej samej płci.[5][6] Dawały one większość praw z tych, jakie mają małżeństwa heteroseksualne. Przedstawiony przez ówczesnego ministra sprawiedliwości projekt ustawy poparły wszystkie partie zasiadające w parlamencie. Podczas głosowania tylko jedna osoba była przeciwna przyjęciu ustawy.[7][8][9]

Małżeństwo osób tej samej płci[edytuj | edytuj kod]

23 marca 2010 islandzki rząd zaprezentował ustawę legalizującą małżeństwa osób tej samej płci. Ten sam rząd, który przyjął ustawę o związkach partnerskich, zajmował się ustawą o małżeństwach osób tej samej płci[10]. Ustawa została jednogłośnie przyjęta przez parlament (stosunkiem głosów 49:0) i weszła w życie 27 czerwca 2010[11][12][13][14][15]. Homoseksualni partnerzy Islandczyków będący obywatelami innych krajów otrzymują na Islandii pozwolenie na pobyt.

Adopcja dzieci przez pary jednopłciowe[edytuj | edytuj kod]

W 2000 Islandia umożliwiła parom tej samej płci adopcję dzieci, ale tylko jednego z partnerów, a nie obcych (np. z domu dziecka). 27 czerwca 2006 lesbijki i geje uzyskali pełen dostęp do adopcji dzieci bez żadnych ograniczeń. Lesbijki mają tam dostęp do dawców nasienia, a geje do matek zastępczych.[4][16]

Prawa osób transgenderycznych[edytuj | edytuj kod]

Islandzkie prawodawstwo daje obywatelom możliwość prawnej zmiany płci.

Życie osób LGBT w kraju[edytuj | edytuj kod]

Parada mniejszości seksualnych w 2004 w Reykjavíku.

Islandczycy – podobnie jak mieszkańcy innych krajów skandynawskich – należą do najbardziej tolerancyjnych i przyjaznych społeczeństw wobec przedstawicieli LGBT. Są bardzo liberalni i zlaicyzowani, zatem większość z nich popiera prawa osób homoseksualnych[potrzebne źródło].

Na Islandii istnieje mała scena gejowska skoncentrowana w Reykjavíku. Miasto dysponuje kilkoma lokalami gejowskimi (bary, kawiarnie) oraz kilkoma gay-friendly.

Wydawane są tam publikacje, działa kilka organizacji zajmujących się niesieniem pomocy przedstawicielom LGBT. Ruch gejowski powstał wraz z organizacją Samtökin '78, która działa od 1978. Kampania na rzecz równości zmieniała latami wizerunek społeczności LGBT w oczach Islandczyków na lepszy. Każdego roku w sierpniu[17] ulicami stolicy maszerują parady mniejszości seksualnych (gaypride parade). W 2006 manifestacja taka zgromadziła około 50 tys. uczestników, co jest ogromnym osiągnięciem w kraju mającym zaledwie 300 tys. obywateli[18].

1 lutego 2009 Jóhanna Sigurðardóttir, otwarcie przyznająca się do bycia lesbijką, została premierem Islandii. Jest to pierwsza osoba o orientacji homoseksualnej, która stanęła na czele rządu niezależnego państwa[19].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy