Sytuacja prawna i społeczna osób LGBT w Chile

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Chile Gay flag.svg

Prawo odnośnie kontaktów osób homoseksualnych[edytuj | edytuj kod]

Kontakty homoseksualne w Chile są legalne od 1998 roku.[1] Wiek osób legalnie dopuszczających się kontaktów homoseksualnych wynosi 18 lat i jest wyższy niż dla kontaktów heteroseksualnych[2].

Ochrona prawna przed dyskryminacją[edytuj | edytuj kod]

Od 2012 roku prawo Chile zakazuje dyskryminacji i aktów nienawiści ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową.[3]

W 2004 roku Sąd Najwyższy Chile w kraju uchylił wyroki sądów niższej instancji przyznające opiekę nad dziećmi Karen Atali, chilijskiej lesbijce. Decyzja ta zapadła tylko w oparciu o orientację seksualną kobiety. W 2005 roku Sąd podtrzymał wcześniejsze orzeczenie. Karen Atala dochodzi swoich praw w Między - Amerykańskiej Komisji Praw Człowieka, reprezentowana przez 8 organizacji broniących praw człowieka, m.in. Human Rights Watch. Sprawa ta była bardzo szeroko opisywana przez media na całym świecie[2][4][5][6][7][8].

Geje, lesbijki i biseksualiści nie są wykluczeni ze służby wojskowej z powodu swojej orientacji seksualnej.[9]

Uznanie związków tej samej płci[edytuj | edytuj kod]

W chilijskim ustawodawstwie nie istnieje żadna prawna forma uznania związków jednopłciowych.

Projekty ustaw regulujących tę kwestię pojawiły się w 2006 roku, istnieje duże prawdopodobieństwo, że prawo takie zostanie przyjęte, gdyż zalegalizowanie związków partnerskich jest jednym z elementów planu rządowego Michelle Bachelet - prezydenta kraju oraz lidera partii mającej obecnie większość w parlamencie. Ustawa ta przyznawałaby parom jednopłciowym głównie prawo do dziedziczenia i opieki społecznej. Ankiety pokazały, że 60 - 70% obywateli Chile popiera wprowadzenie takiego prawa[10].

Życie osób LGBT w kraju[edytuj | edytuj kod]

Według badania opinii publicznej przeprowadzonego przez Pew Global Attitudes Project w 2007 roku, 64% Chilijczyków uważa, że homoseksualizm powinien być akceptowany przez społeczeństwo. Przeciwnego zdania jest 31% obywateli kraju.[11]

Według raportów Chilijskiego Ruchu Mniejszości Seksualnych w 2006 roku w kraju zdarzyło się 49 przypadków dyskryminacji oraz ataków na osoby homoseksualne, w tym 2 morderstwa i kilka pobić motywowanych orientacją seksualną ofiary. W 2005 roku zanotowano 58 takich przypadków, ale wśród nich nie było zabójstw. W raporcie za 2006 rok na liście homofobicznych organizacji po raz pierwszy nie znalazł się Kościół katolicki. Raport podkreśla, że prezydent Chile, Michelle Bachelet, w oficjalnym oświadczeniu poparła mniejszości seksualne. Według organizacji sytuacja osób homoseksualnych w kraju poprawia się[12].

W 2007 roku zabójca transseksualisty został skazany na cztery lata wyroku w zawieszeniu. Przedstawiciele chilijskich organizacji LGBT uważają ten wyrok za śmiesznie łagodny. Od 2002 roku zamordowano w kraju 11 transpłciowych osób.[13]

W 1993 roku w pożarze gejowskiego klubu zginęło 16 osób. Podejrzewa się, że lokal został podpalony. Ogień podłożono pod gejowski klub także w 2001 roku.

W kraju nadal notowane są przypadki napaści słownych oraz pobić osób homoseksualnych przez policję.[14]

W 1996 roku policja śledcza kilkakrotnie organizowała naloty na gejowskie kluby w Santiago, ale po interwencjach aktywistów gejowskich sytuacja nigdy się nie powtórzyła[15].

Pierwszy marsz osób homoseksualnych odbył się w kraju w 1972 roku[16].

Najważniejszą organizacją LGBT w kraju jest utworzona w 1998 roku Movimiento Unificado de Minorías Sexuales[17].

Według chilijskiego oddziału Amnesty International dwie najważniejsze chilijskie organizacje LGBT otrzymały listy z pogróżkami przed paradą gejów i lesbijek w Santiago w 2007 roku. Strona internetowa jednej z organizacji dwukrotnie padła ofiarą hackerów, rekrutujących się prawdopodobnie spośród skinheadów.[18]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Homosexual in Chile Today

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]