Szakal czaprakowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szakal czaprakowy
Canis mesomelas[1]
Schreber, 1775
Szakal czaprakowy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
Rodzina psowate
Rodzaj Canis
Gatunek szakal czaprakowy
Podgatunki
  • C. m. mesomelas Schreber, 1775
  • C. m. schmidti Noack, 1897
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szakal czaprakowy (Canis mesomelas) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny psowatych. Występuje w Afryce na południe od Sahary. Wyróżnia się 2 podgatunki[3][1].

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Schabrackenschakal.jpg

Długość ciała wynosi 45–90 cm, wysokość w kłębie 30,8–41,8 cm, ciężar 7–13,5 kg.[4] Osobniki występujące na południu kontynentu są większe od kuzynów występujących na północy. Głowa przypomina głowę lisa – ma długie uszy, dość krótki pysk i duże oczy. Uzębienie jak u kojota. Jego ogon i grzbiet są czarne z białymi plamami, boki szarobrązowe, a brzuch żółty.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Żyje samotnie lub w parach. Ciąża trwa około 9 tygodni, liczba młodych 4–6. Występuje licznie, ludzie polują na niego dla skóry.

Jest wszystkożerny. Żywi się gryzoniami, jajami, owadami i padliną.

W niewoli żyje do 14 lat, w środowisku naturalnym do 7 lat.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Canis mesomelas w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Canis mesomelas. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Canis mesomelas. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 17 października 2009]
  4. Black-backed jackal. Lioncrusher's Domain. [dostęp 2007-09-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kaleta "Dzikie psy i hieny", Wydawnictwo "Wiedza Powszechna", Warszawa 1998