Szantung (półwysep)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Położenie półwyspu Szantung

Szantung[1] (chiń. upr.: 山东半岛; chiń. trad.: 山東半島; pinyin: Shāndōng Bàndǎo) – półwysep w północno-wschodnich Chinach, w prowincji Szantung. Położony pomiędzy Zatoką Pohaj a Morzem Żółtym.

Powierzchnia ok. 29 tys. km²[2], długość ok. 300 km, szerokość u nasady ok. 120 km[3]. Półwysep zbudowany ze skał granitowych i metamorficznych, częściowo pokryty cienką warstwą osadów z epoki holocenu[4]. Ukształtowanie powierzchni nizinno-pagórkowate, w południowo-zachodniej części masyw górski Lao Shan z kulminacją o wysokości 1158 m[3][5]. Linia brzegowa dobrze rozwinięta, wybrzeża przeważnie strome, skaliste. Klimat umiarkowany ciepły, monsunowy, ze średnimi temperaturami rocznymi 11-14 °C, i opadami 550-950 mm[6].

Jest to gęsto zaludniony region rolniczy, uprawy pszenicy, gaoliangu, orzeszków ziemnych i owoców, także hodowla jedwabników. Na wybrzeżu rozwinięte rybołówstwo. Wydobycie węgla kamiennego i ropy naftowej, obficie występują rudy żelaza, magnezytu i złota[7], także boksyty i talk[8], odzyskuje się także sól z wody morskiej. Główne miasta: Qingdao, Yantai i Weihai. Miejscowy dialekt języka mandaryńskiego jest znany jako Jiao Liao, używany jest również na półwyspie Liaotung.

Przypisy

  1. KSNG
  2. Portal Wiedzy WIEM
  3. 3,0 3,1 Encyklopedia PWN
  4. Britannica
  5. Inne źródła podają na ogół wysokość do 1130 m zob. [1],[2]
  6. [3] (PDF)
  7. www.encyclopedia.com
  8. Encyklopedia Internautica