Szarota błotna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szarota błotna
Gnaphalium uliginosum Sturm26.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj szarota
Gatunek szarota błotna
Nazwa systematyczna
Gnaphalium uliginosum L.
Sp. pl. 2:856. 1753
Synonimy

Filaginella uliginosa (L.) Opiz.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Szarota błotna (Gnaphalium uliginosum L.) – gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych. Występuje w całej Europie i na znacznej części Azji, rozprzestrzenił się też gdzieniegdzie poza tym obszarem swojego rodzimego występowania[2].W Polsce jest dość pospolity na całym obszarze.

Kwiatostan

Morfologia[3][4][edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Krzaczkowaty. Roślina osiąga wysokość 5-20 cm. Cała roślina jest silnie wełnistofilcowata.
Łodyga 
Wzniesiona, rozgałęziająca się przy samej nasadzie.
Liście
Ulistnienie skrętoległe. Liście podługowate, zwężone u nasady.
Kwiaty
W drobnych koszyczkach skupionych w liczne główki otoczone liśćmi i zebrane w nibygrona. Kwiaty żółtawobiałe, bardzo drobne, wszystkie rurkowate; wewnętrzne w koszyczku są obupłciowe, zewnętrzne to kwiaty słupkowe. Listki okrywy koszyczków są brunatne i biało obrzeżone.
Owoc
Gładka lub krótko owłosiona niełupka.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna. Lubi siedliska wilgotne: brzegi rzek, bagniste łąki, wilgotne pola i ugory (chwast). W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O. Cyperetalia fusci[5]. Kwitnie od czerwca do października. Kwiaty przedprątne, zapylane przez błonkówki[6].

Pokrój

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-05-27].
  3. 3,0 3,1 Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986. ISBN 83-02-00607-6.
  4. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  5. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
  6. Olga Seidl, Józef Rostafiński: Przewodnik do oznaczania roślin. Warszawa: PWRiL, 1973.