Szary Wilk (transporter opancerzony)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
„Szary Wilk” – niemiecki transporter opancerzony SdKfz 251 zdobyty przez powstańców z VIII zgrupowanie „Krybar” przy Alei Na Skarpie 14 sierpnia 1944 na 5 dywizji SS Wiking
Sd.Kfz.251 jako Szary Wilk, obchody Święta Niepodległości w Warszawie, 2007
Kpt. Cyprian Odorkiewicz „Krybar” d-ca zgrupowania „Powiśle” (po prawej) na inspekcji po zdobyciu niemieckiego transportera „Szary Wilk” w ogrodach na Okólniku. Por. Wacław Jastrzębowski „Aspira” prezentuje naszywkę SS-mana z dywizji „Viking”.

„Szary Wilk” (wcześniejsze nazwy: „Wiking”, „Jaś”) – nazwa polskiego transportera opancerzonego, użytego w czasie powstania warszawskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Był to oryginalnie niemiecki półgąsienicowy transporter opancerzony typu Sd.Kfz.251/3 Ausf.D, należący do Dywizji Pancernej SS Wiking, zdobyty 14 sierpnia 1944 przez żołnierzy 2 kompanii por. „Jasia” Jana Jasieńskiego VIII Zgrupowania Krybar. Został następnie przekazany kolumnie motorowej por. Wacława Jastrzębowskiegops. „Aspira”, do plutonu samochodów pancernych por. Jerzego Wernera – ps. „Wydra”. Przez krótki okres nosił nazwę „Wiking” (od jednostki niemieckiej), szybko zmienioną na „Jaś” (od pseudonimu dowódcy kompanii, która go zdobyła).

23 sierpnia 1944, wraz z samochodem pancernym „Kubuś”, „Jaś” został użyty do szturmu na opanowany przez Niemców Uniwersytet Warszawski. Atak ten nie powiódł się, poniósł przy tym śmierć dowódca transportera, plut. pchor. Adam Dewicz – ps. „Szary Wilk”. Po wycofaniu polskich oddziałów, transporter opancerzony został przemianowany na „Szary Wilk”. Wziął następnie udział w kolejnej próbie ataku na Uniwersytet 2 września, również nieudanej. Był używany przez powstańców do 6 września.

Transporter opancerzony „Szary Wilk” został przez powstańców zmodyfikowany w ten sposób w stosunku do oryginalnego pojazdu, że odkryty od góry przedział bojowy został zakryty dwiema pancernymi klapami, otwierającymi się na boki i w pozycji zamkniętej tworzącymi spadzisty dach. Między krawędziami burt pojazdu, a podniesionymi klapami były szczeliny, przez które żołnierze desantu mogli prowadzić ogień z broni strzeleckiej.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]