Szczaw lancetowaty
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Szczaw lancetowaty | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Rząd | goździkowce |
| Rodzina | rdestowate |
| Rodzaj | szczaw |
| Gatunek | szczaw lancetowaty |
| Nazwa systematyczna | |
| Rumex hydrolapathum Huds. Fl. angl. ed. 2, 1:154. 1778 |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Szczaw lancetowaty (Rumex hydrolapathum Huds.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych. Występuje w Turcji i w Europie[2]. W Polsce dość pospolity na niżu.
Spis treści |
Morfologia [edytuj]
- Łodyga
- Wzniesiona, górą rozgałęziona. Osiąga wysokość do 2 m.
- Liście
- Duże – odziomkowe do 50–80 cm, całobrzegie, lancetowate, łodygowe z brzegu słabo faliste. Nasada liści wydłużona, klinowata.
- Kwiaty
- Niepozorne, zebrane w duże wiechowate kwiatostany. Gałązki wiechy są łukowato wzniesione. Wewnętrzne listki okwiatu o długości 5–7 mm są jajowato-rombowate, ostro zakończone i posiadają wydłużone guzki (wszystkie, lub przynajmniej 2). Zewnętrzne listki okwiatu są przylegające.
Biologia i ekologia [edytuj]
Bylina, hemikryptofit, hydrofit. Kwitnie od lipca do sierpnia. Występuje na brzegach stawów, rzek i rowów. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla Cl. Phragmitetea[3].
Zmienność [edytuj]
Tworzy mieszańce z szczawiem kędzierzawym, sz. skupionym, sz. tępolistnym i sz. wodnym[4].
Zastosowanie [edytuj]
- Roślina lecznicza. Surowcem zielarskim jest korzeń – Radix Hydrolapathi. Korzenie zawierają dużo garbników pirogalowych i pirokatechinowych, antrazwiązki, flawonoidy, organiczne związki żelaza, związki żywicowe, cukry i sole mineralne. Surowiec wykazuje działanie przeciwbiegunkowe, ściągające, antyseptyczne, bakteriostatyczne i przeciwanemiczne. W homeopatii stosuje się go w nieżytach górnych dróg oddechowych. W lecznictwie ludowym wywar z korzeni i sałatę z liści stosuje się przeciw biegunkom, a nawet czerwonce i zapaleniu jelita grubego. Używa się także przy krwawieniach macicznych i anemii. Odwar z nasion w postaci kompresów bywa stosowany przy ropniach i trudno gojących się ranach.[potrzebne źródło]. Na Białorusi wywar z korzenia szczawiu poleca się przy chorobach nerek oraz przy kontuzjach.
- Roślina ozdobna[5]. Bywa uprawiana na rabatach i nad brzegami oczek wodnych.
- Roślina barwierska: Z korzenia można otrzymać żółty barwnik.
Uprawa [edytuj]
Jest łatwy w uprawie i całkowicie mrozoodporny. Rozmnaża się go przez nasiona wysiewane wprost do gruntu, lub jesienią przez podział (często na korzeniach tworzy odrosty)[5]. Preferuje stanowisko słoneczne i średniożyzną, przepuszczalną glebę[5].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Caryophyllales (ang.). Angiosperm Phylogeny Website, 2001–. [dostęp 2009-10-07].
- ↑ Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-01-10].
- ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.
- ↑ Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 zbiorowe: Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 978-3-8331-1916-3.
