Szczawian strontu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szczawian strontu
Szczawian strontu
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny SrC2O4
Inne wzory (COO)2Sr
Masa molowa 175,65 (bezwodny)
193,65 (1*H2O)
220,68 (2,5*H2O) g/mol
Wygląd białe, drobne kryształy
Identyfikacja
Numer CAS 814-95-9
PubChem 69947[1]
Podobne związki
Podobne związki szczawian wapnia
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Szczawian strontu (etanodionian strontu), (COO)2Sr – organiczny związek chemiczny, sól strontu i kwas szczawiowego..

Otrzymywanie[edytuj | edytuj kod]

Można otrzymać go poprzez ogrzewanie mrówczanu strontu do ok. 400 °C. Inne metody to przepuszczenie dwutlenku węgla nad strontem metalicznym w temp. 360 °C[potrzebne źródło], a także w wyniku reakcji strącania osadu[2]:

Na2C2O4 + Sr(NO3)2 → 2NaNO3 + SrC2O4·mH2C2O4·nH2O↓

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

Jest trudno rozpuszczalny zarówno w wodzie, jak i rozpuszczalnikach organicznych (etanol, eter dietylowy). Z roztworu wodnego krystalizuje w postaci hydratów SrC2O4·H2O, SrC2O4·½H2C2O4·H2O lub produktów niestechiometrycznych[2].

Uwodniona sól podczas ogrzewania najpierw ulega dehydratacji, następnie rozkłada się do węglanu strontu, który przy dalszym grzaniu daje tlenek strontu[2]:

SrC2O4·H2O _130–250 °C SrC2O4 + H2O↑
SrC2O4 _420–590 °C SrCO3 + CO
SrCO3 _770–1020 °C SrO + CO2

Wobec utleniaczy (np. nadmanganianu potasu) ma właściwości redukujące.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Szczawian strontu jest używany jako odczynnik do produkcji smugaczy i innych mieszanin pirotechnicznych. Barwi płomień na intensywny, karminowoczerwony kolor.

Szkodliwość[edytuj | edytuj kod]

W dużych stężeniach działa drażniąco na skórę i błony śluzowe, szczególnie rozpylony. Wdychanie pyłu może powodować pylicę.

Przypisy

  1. Szczawian strontu – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. 2,0 2,1 2,2 Knaepen, E., Mullens, J., Yperman, J., Van Poucke, L.C.. Preparation and thermal decomposition of various forms of strontium oxalate. „Thermochimica Acta”. 284 (1), s. 213-227, 1996. doi:10.1016/0040-6031(96)02863-8.