Szczeć sukiennicza
| Szczeć sukiennicza | |
|---|---|
 |
|
| Systematyka[1] | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | rośliny |
| Klad | rośliny naczyniowe |
| Klad | rośliny nasienne |
| Klasa | okrytonasienne |
| Klad | klad astrowych |
| Rząd | szczeciowce |
| Rodzina | szczeciowate |
| Rodzaj | szczeć |
| Gatunek | szczeć sukiennicza |
| Nazwa systematyczna | |
| Dipsacus fullonum L. Sp. pl. 1:97. 1753 |
|
| Synonimy | |
|
Dipsacus sylvestris Huds.[2] |
|
 Zdjęcia i grafiki w Commons |
|
Szczeć sukiennicza[3], szczeć barwierska[4] (Dipsacus fullonum L.) – gatunek rośliny z rodziny szczeciowatych. Rodzimy obszar jego występowania to południowa i środkowa Europa, Wyspy Brytyjskie, Azji Zachodnia (Liban, Syria i Turcja) i Afryka Północna (Algieria, Maroko, Tunezja)[2]. Rozprzestrzenił się także w Ameryce Północnej, Afryce, Australii i Nowej Zelandii[2]
Morfologia [edytuj]
Jest to roślina zielna dwuletnia, o sztywnej łodydze, nagiej i pokrytej kolcami[5]. Wysokość 1-2 m. Liście odziomkowe, podługowato-lancetowate, niejednakowo wycinane, ostro zakończone, z kolczastym nerwem od strony dolnej. Tworzą rozetę. Są u jej podstawy zrośnięte parami. Kwiatostan – główka o fioletowych kwiatach 4-kanciastych, 4-ząbkowych. Przysadka kwiatowa zakończona jest długim, odwiniętym kolcem.
Zastosowanie [edytuj]
- Jest czasami uprawiana jako roślina ozdobna
- Dawniej używano tej rośliny do wypychania utkanych tkanin[6]. Rozwinięta część główki używana była w przędzalnictwie do gręplowania wełny oraz do czesania wełnianych tkanin[5].
Przypisy
- ↑ Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-29].
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-07-20].
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Flowering plants and pteridophytes of Poland : a checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 2002. ISBN 83-85444-83-1.
- ↑ Dawna nazwa
- ↑ 5,0 5,1 Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.
- ↑ Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.
