Szczelina Chochołowska

Szczelina Chochołowska
Położenie	49° 14' 41'' N 19° 48' 40'' E
Położenie	Polska Tatry Zachodnie Dolina Chochołowska Wyżnia Brama Chochołowska
Długość	2320 m
Deniwelacja	ok. 60 m
Wysokość otworów	1051, 1072, 1083 m n.p.m.
Data odkrycia	1933
Odkrywca	Stefan Zwoliński, Jerzy Zahorski
Ochrona i dostępność	nieudostępniona turystycznie
Kod	D-4.2
Położenie na mapie Tatr Szczelina Chochołowska

Szczelina Chochołowska – największa jaskinia w Dolinie Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich.

Opis jaskini

Szczelina Chochołowska jest trzyotworową jaskinią o rozwinięciu poziomym, choć występuje w niej również kilka studni. Wykształciła się jako podziemny przepływ Potoku Chochołowskiego, lecz obecnie woda płynąca występuje jedynie na niewielkim jej obszarze w Szczelinie za Jeziorkiem. Korytarze jaskini prowadzą od I otworu w kierunku zachodnim, następnie (za Salką Końcową) kierują się na południowy wschód. Charakterystyczne dla Szczeliny Chochołowskiej są formy naciekowe nazwane "polami ryżowymi" i "łopatami" (nazwy oddają ich wygląd), oraz tzw. "kamienne mleko". W jaskini występują również dwa półtorametrowe stalagmity.

Historia odkrycia

Otwór jaskini został odkryty przez Stefana Zwolińskiego i Jerzego Zahorskiego w roku 1933, jednak ze względu na niewielkie rozmiary szczeliny prowadzącej w głąb skały, wycofali się z dalszej eksploracji. W 1938 r. początkowe partie odkryli Gross i Kopkowicz (uczniowie zakopiańskiego gimnazjum). W 1951 Kazimierz Kowalski dokonał odkrycia drugiego, górnego otworu, a następnie razem z Władysławem Danowskim i Maciejem Kuczyńskim odkryli dalsze, obszerne partie jaskini, aż do Komory Końcowej. Tego samego roku siedmioosobowa grupa grotołazów poznała kilkaset metrów bocznych korytarzy.

W dniach od 1 do 4 lutego 1956 r. jaskinię penetrowała wyłącznie kobieca wyprawa pod kierownictwem Zofii Łukaszczyk, zorganizowana przez członkinie Krakowskiej Sekcji Taternictwa Jaskiniowego. Podczas tej wyprawy zostało odkryte nowe przejście z dolnego piętra jaskini w pobliże otworu wejściowego. Prawdopodobnie była to pierwsza wyłącznie kobieca, eksploracyjna wyprawa jaskiniowa w dziejach światowej speleologii.

W 1966 r. warszawscy grotołazi przekopali syfon końcowy, eksplorując ponad 800 m dalszych partii jaskini i odkrywając jej trzeci otwór.

Bibliografia

1. Podziemia Doliny Chochołowskiej. W: Stefan Zwoliński: W podziemiach tatrzańskich. Wydawnictwo Geologiczne, 1987. ISBN 83-220-0263-7. 
2. Krakowski Klub Taternictwa Jaskiniowego – Jaskinie Tatr. [dostęp 13.05.2008].
3. Oficjalna Polska Strona Taternictwa Jaskiniowego przy KTJ PZA – opis jaskini, zdjęcia, plan. [dostęp 13.05.2008].