Szczyt NATO w Chicago 2012

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
2012 Chicago summit.jpg

Szczyt NATO w Chicago 2012 – międzynarodowy szczyt państw członkowskich Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO) na szczeblu szefów państw i rządów w diach 20-21 maja 2012 roku, odbywający się w Chicago w Stanach Zjednoczonych. Podczas szczytu omawiane było 6 głównych tematów. Cztery tematy wynikające z implementacji postanowień szczytu w Lizbonie w 2010 roku, czyli sprawy dotyczące operacji w Afganistanie, relacji NATO z Rosją, obrony antybalistycznej oraz ogólnego przeglądu zdolności obronnej sojuszu. Dwoma nowymi tematami były sytuacja po niepokojach społecznych w państwach arabskich, w tym wojnie domowej w Libii, oraz nowe podejście Sojuszu Północnoatlantyckiego do wspólnej obrony, określane jako Smart Defense[1].

W trakcie szczytu podjęte zostały kluczowe decyzje dotyczące przyszłego zaangażowania NATO w Afganistanie, mianowicie Międzynarodowe Siły Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) w połowie 2013 przekażą dowództwu afgańskiemu odpowiedzialność za wszystkie misje bojowe, które uzyska przewodnią rolę w zapewnianiu bezpieczeństwa na wszystkich obszarach kraju. Od tego momentu wojska NATO będą pełniły rolę instruktorów, doradczą i wsparcia. 130 tys. zagranicznych żołnierzy ma się wycofać wraz z końcem 2014, po tej dacie będzie prowadzona dalsza misja szkoleniowa[2]. Podjęto decyzje także co do zdolności obronnej oraz partnerstwa z 13 państwami świata nie będącymi członkami sojuszu[3].

Obrona antybalistyczna[edytuj | edytuj kod]

Na szczycie potwierdzono zdecydowanie sojuszu w sprawie rozmieszczenia systemu obrony antybalistycznej w Europie. Przywódcy ogłosili wstępne rozmieszczenie w europejskich bazach okrętów AEGIS z morskim system antybalistycznym opartym o pociski SM-3, oraz mobilne radary AN/TPY-2 z dowództwem w bazie Ramstein w Niemczech oraz wolę rozmieszczenia lądowej wersji systemu SM-3 w Rumunii do roku 2015 oraz w Polsce do roku 2018. Sekretarz generalny sojuszu Anders Rasmussen podkreślił też, że NATO musi być zdolne do obrony siebie przed zagrożeniem rakietowym, a rozmieszczenie systemu nie może zostać zablokowane przez Rosję[4].

Przypisy

  1. Karl-Heinz Kamp: NATO's Chicago Summit: A Thorny Agenda (ang.). Atlantic-Community.org. [dostęp 2012-05-23].
  2. Decyzje szczytu NATO w Chicago (ang.). stosunkimiedzynarodowe.info, 2012-05-25.
  3. NATO Chicago Summit Meets Its Goals (ang.). Defense Professionals, 22 maja 2012. [dostęp 2012-05-23].
  4. NATO activates missile shield, reaches out to Russia (ang.). W: Missile Defense [on-line]. Space Daily, 20 maja 2012. [dostęp 2012-05-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]