Sześciu Goswaminów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sześciu Goswaminów z Vrindavanu ( ang. Six Goswamis of Vrindavana) – to grupa uczniów Ćajtanji Mahaprabhu, którzy w XVI w. stali się wpływowymi guru (mistrzami duchowymi) gaudija wisznuizmu, praktykując surowe wyrzeczenia i poświęcenie w bhaktijodze oraz tworząc liczne dzieła literackie filozoficzno-religijne krysznaizmu. Byli to:

Ikonografia[edytuj | edytuj kod]

W ikonografii religijnej (np. ruchu Hare Kryszna) sześciu Goswaminów przedstawia się jako grupę ascetów z ogolonymi głowami i w białych szatach, niosących święte korale w woreczku dźapamala oraz gliniane naczynia na wodę.

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

Sześciu Goswaminów, oprócz tworzenia dzieł literackich i propagowania praktyk sadhana, odkrywali w okolicach Vrindavanu wiele świętych miejsc, związanych z rasa lila Kryszny, Radhy i pasterek gopi. Te miejsca były opisane w Bhagawatapurana jako miejsca boskich rozrywek Kryszny. Chociaż sami niemal nic nie posiadali, to aktywnie pozyskiwali fundatorów, finansujących budowę wspaniałych świątyń, poświęconych kultowi Kryszny i Radhy ( zniszczył je Aurangzeb ).

Tak wielka była sława Goswaminów, że sam cesarz Akbar odwiedził ich we Vrindavanie w 1570 i był tak poruszony ich bezgranicznym oddaniem Bogu, że pozwolił im wznieść cztery świątynie:

  1. Gowindadźi,
  2. Gopinatha,
  3. Madanamohana
  4. Dźugalkisore,

a także ufundował bibliotekę i podarował piaskowiec jako materiał budowlany.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Danuta Stasik, Opowieść o prawym królu. Tradycja Ramajany w literaturze hindi, Wydawnictwo Akademickie DIALOG, Warszawa 2000, s. 137 , cytat= jego bratanek Dźiwa Goswamin