Szefela

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Szefela („nizina”) – równina w zachodnim Izraelu rozciągająca się od Jaffy na północy do Wadi el–Gazza w Strefie Gazy na południu. Obfituje w bardzo żyzną i urodzajną ziemię. Na równinie tej znajdują się liczne miasta i szlaki komunikacyjne. Spośród miast największe znaczenie miał tzw. Pentapol Filistyński: Gaza, Aszkelon, Aszdod, Ekron i Gat.

Szefela odnosi się do regionu niskich wzgórz pomiędzy górami centralnej Palestyny, a nadbrzeżnymi równinami Filistei. Wielokrotnie wzmiankowana w Biblii (Pwt 1:7; Joz 9:1; 10:40; 11:2; 12:8; Sdz 1:9; 2Krn 28:18; Abd 19; Za 7:7).

Szefela pierwotnie należała do izraelskiego plemienia Judy (Joz 15:33-44). Już w czasach biblijnych był to urodzajny region o umiarkowanym klimacie, uprawiano tam zboża (pszenicę i jęczmień), oliwki, pomarańcze i winorośl[1]. Znajdowały się tam również pastwiska dla trzód i stad. Szefela, położona pomiędzy nadbrzeżnymi równinami a wzgórzami wnętrza Palestyny, często stanowiła strefę buforową pomiędzy rywalizującymi potęgami[2]. Jako taka według Biblii miała decydujące znaczenie dla bezpieczeństwa Jerozolimy (1Krl 10:27; 2Krl 12:18, 19; 1Krn 27:28; 2Krn 1:15; 9:27; 26:10). Przebiegał przez nią militarno-handlowy szlak z Egiptu do Syrii i Mezopotamii[1].

Szefela to pasmo wzgórz (do ok 450 m n.p.m.) poprzecinane niewielkimi dolinami biegnącymi z zachodu na wschód. Chociaż nazwa ta znaczy „nizina”, uchodzi za nią tylko w porównaniu z górami judzkimi leżącymi na wschód od niej.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Alfred Tschirschnitz: Dzieje ludów biblijnych. Wyd. I. Warszawa: M. Sadren i S-ka, 1994, s. 135. ISBN 83-86340-00-3.
  2. Yehuda Dagan: Archeological surveys in Israel and their contribution to our understanding of settlement distribution: the Judean Shephelah – a case study (ang.). www.antiquities.org.il. [dostęp 2012-02-17].