Szerokopasmowy dostęp do internetu
Szerokopasmowy dostęp do Internetu (z ang. Broadband Internet Access) – usługa polegająca na połączeniu z Internetem za pomocą szybkiego łącza lub medium o dużej przepływności.
Połączenie wykorzystuje szerokie pasmo częstotliwości wytwarzane przez modem. Najczęściej do tego celu wykorzystuje się technologie z rodziny DSL (xDSL), WiMAX, PON, DOCSIS lub inne podobne. Szerokopasmowy dostęp jest przeciwieństwem dostępu wąskopasmowego np. dodzwanianego z wykorzystaniem modemu 56 kb/s.
Połączenie modemowe ma ograniczoną przepływność (ang. bitrate) do 56 kb/s (V.92[1]) i wymaga pełnego wykorzystania pasma telefonicznego PSTN zwykle o szerokości 3100 kHz – od 300 Hz do 3400 Hz. Podczas gdy dostęp szerokopasmowy przez zwiększenie używanych częstotliwości oraz podzielenie pasma na kanały, pozwala na równoległe przesyłanie danych cyfrowych łącznie z analogową lub cyfrową komunikacją głosową. W technologii DSL jest to dobrze widoczne – analogowa komunikacja glosowa zajmuje pasmo do 4000 Hz a komunikacja cyfrowa od 10 kHz do 1,1 MHz.
Istnieje wiele definicji minimalnej prędkości dostępu szerokopasmowego; od 64 kb/s do 2 Mb/s[2], KE[3]. Są one zależne od trendów obowiązujących na rynku. Dla porównania można skorzystać z raportów OECD[4]. Z punktu widzenia techniki wyznacznikiem jest 128 kb/s[potrzebne źródło] jako minimalna prędkość osiągana z wykorzystaniem dwóch kanałów cząstkowych łącza E1 (n*E0) po 64 kb/s (BRI). Za przykład może posłużyć ISDN jako najwolniejszy dostęp szerokopasmowy, gdzie w podstawowej wersji stosuje się dwa kanały B po 64 kb/s dla danych oraz kanał sygnalizacyjny D o przepływności 16 kb/s.
