Szkło pustynne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szkło pustynne z Libii.

Szkło pustynne, szkliwo libijskie, szkliwo pustyni libijskiej, ang. Libyan Desert Glass (LDG) lub Szkło Edeowie – w 1932 r. zostało znalezione na obszarze Pustyni Libijskiej o promieniu prawie 100 km oraz w południowej Australii zielonożółte fragmenty zeszklonej krzemionki.

Właściwości[edytuj | edytuj kod]

  • szkliwo krzemionkowe – odmiana lechatelierytu
  • czasami tworzy znacznych rozmiarów (ok. 5-7 kg), przezroczyste lub przeświecające bryły z licznymi pęcherzykami gazów
  • Barwa: jasnożółta, jasnozielona, żółtozielona
  • zawiera około 98% krzemionki (SiO2)
  • Gęstość: 2,21
  • Twardość: ok. 6
  • Połysk: szklisty
  • Przełam: muszlowy

Bywa niekiedy nazywane „piorunowymi” lub „diabelskimi guzami”

Znaczenie[edytuj | edytuj kod]

  • ma znaczenie naukowe
  • poszukiwane przez kolekcjonerów
  • służy do wyrobu galanterii ozdobnej, taniej biżuterii.

Pochodzenie geologiczne[edytuj | edytuj kod]

Pochodzenie szkła pustynnego jest dla środowiska naukowego kwestią sporną. Długo podejrzewano pochodzenie czysto meteoryczne, jednak z czasem odkryto jego pochodzenie od metali meteorycznych, połączonych z kwarcem, który zeszklił się podczas uderzenia meteorytu w powierzchnię Ziemi. Temat wciąż ewoluuje, a część geologów nie łączy powstania szkła pustynnego ze stopieniem kwarcu podczas uderzenia, a dzięki promieniowaniu meteorytu, który wybuchł w atmosferze ziemskiej. W takim wypadku piasek mógł roztopić się i zeszklić podobnie, jak w efekcie wyeksponowania na promieniowanie podczas wybuchu bomby atomowej, kiedy powstaje – co stwierdzono podczas prób z taką bombą – tzw. "szkło atomowe", czyli trinitit.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]