Szkoła łacińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Łacińska szkołaśredniowieczna szkoła, w której uczniowie przygotowywani byli do pełnienia zawodu duchownego lub do studiów na uniwersytecie, a głównym przedmiotem nauki był język łaciński.

Szkoły łacińskie powstawały przeważnie przy klasztorach i kościołach. Trzeci sobór laterański polecił duchowieństwu ułatwiać naukę młodzieży ubogiej i domagał się, aby była ona w szkołach katedralnych, a nawet i klasztornych bezpłatna dla tych, którzy płacić nie mogą. Jan Szafraniec, wikariusz generalny diecezji krakowskiej, w statutach z r. 1408 jako jedną z przyczyn upadku obyczajów stanu duchownego w diecezji powyższej podaje wielość szkół po miasteczkach i wsiach, w których uczyli niesforni i nie dość wykształceni bakałarze. Jakimi zaś byli nauczyciele, takimi się stawali ich uczniowie, którym później udzielano święceń kapłańskich. Jak ogromną była liczba uczącej się młodzieży polskiej już w końcu XV w., może służyć za wskazówkę wiadomość, iż na pogrzebie Filipa Kalimacha w r. 1496 obliczano uczestniczących w pogrzebie uczniów na 15,000.

W Niemczech po sekularyzacji dóbr kościelnych podczas reformacji powstawały jako książęce szkoły lub miejskie szkoły. Często określało się je jako gimnazjum lub liceum.

W XIX wieku została zastąpione przez gimnazjum humanistyczne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Karbowiak: Dzieje wychowania i szkół w Polsce w wiekach średnich, Petersburg 1898

Linki[edytuj | edytuj kod]