Szkoła Shangqing

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Część serii na temat
Taoizmu
Yin yang.svg
Wierzenia
Dao · De
Wuji · Taiji
Yin i yang · Wu xing
Qi ·Neidan
Wu wei
Święte księgi
Daodejing · Zhuangzi
Liezi · Daozang
Główni myśliciele
Laozi · Zhuangzi
Zhang Daoling · Zhang Jiao
Ge Hong · Chen Tuan
Wang Chongyang
Szkoły
Wudoumi Dao · Tianshi Dao
Shangqing · Lingbao
Quanzhen · Zhengyi Dao
Xuanxue

Szkoła Shangqing (chiń.: 上清派; pinyin: Shǎngqīng pài; dosł. „Szkoła Najwyższej Czystości”) – mistyczna szkoła taoistyczna, założona według tradycji w III wieku przez Wei Huacun (魏华存). Nazywa również Maoshan (茅山), od stanowiącej jej główny ośrodek duchowy góry pod Nankinem.

Nawiązując do nauk Ge Honga szkoła Shangqing skupiała się na licznych praktykach alchemicznych, fizjologicznych i dietetycznych, mających zapewnić nieśmiertelność. Nieśmiertelność ta nie była rozumiana w kategoriach przedłużenia ziemskiej egzystencji, lecz pośmiertnego zjednoczenia duszy z leżącą u podstaw kosmosu Najwyższą Jednością (Taiji), osiąganego poprzez długotrwałą medytację prowadzącą do duchowego oczyszczenia. Za życia należało się skupić na zachowaniu harmonii między pierwiastkiem duchowym i cielesnym w sobie samym. Do głównych teoretyków należą Yang Xi (楊羲, 330-386) oraz Tao Hongjing (陶弘景, 456-536) – redaktor kanonicznych tekstów szkoły.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]