Szkoła komentatorów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Szkoła komentatorów – zwana też dawniej szkołą postglosatorów czyli następców glosatorów[1].

Działała od schyłku XIII wieku do końca XIV, pojawiła się w Italii, skąd promieniowała na inne kraje, ciesząc się wielką powagą. Do największych przedstawicieli zaliczani są Bartolus de Saxoferrato i Baldus de Ubaldis. Formą ich wypowiedzi były obszerne commentarii komentarze (zamiast krótkich glos) w których poddawano teksty źródłowe pomysłowej i czasem swobodnej interpretacji ścieśniającej lub rozszerzającej (z zastosowaniem analogii i uogólnień) oraz porady dotyczące rozwiązań konkretnych przypadków. Oprócz tekstów justyniańskich wykorzystywano dzieła glosatorów. Efekty prac komentatorów miały twórczy chrakter[2].

Przypisy

  1. Nazwy postglosatorzy unika nowsza nauka z uwagi na fałszywie sugerowany mało twórczy charakter tego kierunku. Proponowana jest też nazwa konsyliatorzy od porad (consilia) których udzielali. Kazimierz Kolańczyk Prawo rzymskie Warszawa 1997 ISBN 83-86702-31-1 paragraf 37B s.96n
  2. Wiesław Litewski Rzymskie prawo prywatne Warszawa 1994 ISBN 83-01-11349-9 s.108n

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]