Szkolna skala ocen w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szkolna skala ocen w Polsce – obecnie obowiązuje 6 stopniowa cyfrowa skala ocen, a w klasach 1-3 szkoły podstawowej ocena opisowa.

W II połowie XX w. w Polsce we wszystkich rodzajach szkół publicznych oraz stopniach nauczania obowiązywała czterostopniowa skala obejmująca następujące oceny: stopień bardzo dobry – 5, stopień dobry – 4, stopień dostateczny – 3, stopień niedostateczny – 2

Od 1991 roku[1] powyższa skala została poszerzona, dodano ocenę 1 (niedostateczną) i ocenę 6 (celującą). Ocena 2 stała się od tej chwili oceną pozytywną o nazwie mierna (od roku szkolnego 1999/2000 zmieniono nazwę oceny 2 na dopuszczająca).

Dla wszystkich szkół podstawowych, gimnazjów i szkoł ponadgimnazjalnych skala ocen jest następująca:

  • stopień celujący – 6
  • stopień bardzo dobry – 5
  • stopień dobry – 4
  • stopień dostateczny – 3
  • stopień dopuszczający – 2
  • stopień niedostateczny – 1

Od roku 1999 szkoły mają obowiązek stosowania skali ocen 1-6 do klasyfikacji rocznej i końcowej (na zakończenie danej szkoły) oraz wpisywania na świadectwach promocyjnych i ukończenia szkoły. Powyższa skala nie jest stosowana jedynie w klasyfikacji rocznej oraz śródrocznej w klasach I-III szkoły podstawowej. Uczniowie tych klas otrzymują oceny opisowe.

Szkoła ma prawo ustalić inną skalę ocen dla oceniania bieżącego oraz klasyfikacji śródrocznej. Skala i formy oceniania są określane w wewnątrzszkolnym systemie oceniania, który jest częścią statutu szkoły. W praktyce jednak w większości polskich szkół stosuje się również w ocenianiu bieżącym oceny w skali 1-6, jednak dopuszcza także oceny z plusem lub minusem. Czasem spotyka się także oceny z dwoma minusami, najczęściej jest to ocena dopuszczająca (2=), nieformalny stopień zaliczający.

Aby uczeń otrzymał promocję do następnej klasy, musi uzyskać ocenę dopuszczającą (2). W przypadku uzyskania oceny niedostatecznej (1) uczeń ma prawo zdawać egzamin poprawkowy lub uzyskać prawo do warunkowej promocji[2].

Wyjątkiem są szkoły artystyczne, gdzie ocena dopuszczająca z przedmiotu głównego nie promuje do klasy następnej. Musi to być ocena końcowa wyższa od oceny dopuszczającej z przedmiotu głównego, takiego jak np. taniec klasyczny, instrument główny, rytmika, rysunek i malarstwo, lutnictwo[3].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Niezależnie od skali stopniowej oceniającej poziom przyswojonej wiedzy wyróżnia się skalę ocen z zachowania, na którą składają się przymiotniki określające rodzaj zachowania. Nie powinna być ona utożsamiana z liczbami 1-6 charakteryzującymi poziom osiągnięć edukacyjnych.

Oceny z zachowania (od najwyższej do najniższej):

  • wzorowe
  • bardzo dobre
  • dobre
  • poprawne
  • nieodpowiednie
  • naganne

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]