Szkolna skala ocen w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Szkolna skala ocen w Polsce – obecnie obowiązuje 6 stopniowa cyfrowa skala ocen, a w klasach 1-3 szkoły podstawowej ocena opisowa.

W II połowie XX w. w Polsce we wszystkich rodzajach szkół publicznych oraz stopniach nauczania obowiązywała czterostopniowa skala obejmująca następujące oceny: stopień bardzo dobry – 5, stopień dobry – 4, stopień dostateczny – 3, stopień niedostateczny – 2

Od 1991 roku[1] powyższa skala została poszerzona, dodano ocenę 1 (niedostateczną) i ocenę 6 (celującą). Ocena 2 stała się od tej chwili oceną pozytywną o nazwie mierna (od roku szkolnego 1999/2000 zmieniono nazwę oceny 2 na dopuszczająca).

Dla wszystkich szkół podstawowych, gimnazjów i szkoł ponadgimnazjalnych skala ocen jest następująca:

  • stopień celujący – 6
  • stopień bardzo dobry – 5
  • stopień dobry – 4
  • stopień dostateczny – 3
  • stopień dopuszczający – 2
  • stopień niedostateczny – 1

Od roku 1999 szkoły mają obowiązek stosowania skali ocen 1-6 do klasyfikacji rocznej i końcowej (na zakończenie danej szkoły) oraz wpisywania na świadectwach promocyjnych i ukończenia szkoły. Powyższa skala nie jest stosowana jedynie w klasyfikacji rocznej oraz śródrocznej w klasach I-III szkoły podstawowej. Uczniowie tych klas otrzymują oceny opisowe.

Szkoła ma prawo ustalić inną skalę ocen dla oceniania bieżącego oraz klasyfikacji śródrocznej. Skala i formy oceniania są określane w wewnątrzszkolnym systemie oceniania, który jest częścią statutu szkoły. W praktyce jednak w większości polskich szkół stosuje się również w ocenianiu bieżącym oceny w skali 1-6, jednak dopuszcza także oceny z plusem lub minusem. Czasem spotyka się także oceny z dwoma minusami, najczęściej jest to ocena dopuszczająca (2=), nieformalny stopień zaliczający.

Aby uczeń otrzymał promocję do następnej klasy, musi uzyskać ocenę dopuszczającą (2). W przypadku uzyskania oceny niedostatecznej (1) uczeń ma prawo zdawać egzamin poprawkowy lub uzyskać prawo do warunkowej promocji. Egzaminu poprawkowego nie zdają uczniowie klas programowo najwyższych. Jeżeli uczeń nie zdał egzaminu poprawkowego lub do niego nie przystąpił albo otrzymał ocenę niedostateczną z więcej niż 2 przedmiotów, powtarza klasę. Rada pedagogiczna może wyrazić zgodę na egzamin poprawkowy z 2 przedmiotów w uzasadnionych przypadkach (np. długotrwała choroba)[2].

Wyjątkiem są szkoły artystyczne, gdzie ocena dopuszczająca z przedmiotu głównego nie promuje do klasy następnej. Musi to być ocena końcowa wyższa od oceny dopuszczającej z przedmiotu głównego, takiego jak np. taniec klasyczny, instrument główny, rytmika, rysunek i malarstwo, lutnictwo[3].

Zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Niezależnie od skali stopniowej oceniającej poziom przyswojonej wiedzy wyróżnia się skalę ocen z zachowania, na którą składają się przymiotniki określające rodzaj zachowania. Nie powinna być ona utożsamiana z liczbami 1-6 charakteryzującymi poziom osiągnięć edukacyjnych.

Oceny z zachowania (od najwyższej do najniższej):

  • wzorowe
  • bardzo dobre
  • dobre
  • poprawne
  • nieodpowiednie
  • naganne

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]