Szlak kadzidlany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zdjęcie satelitarne Morza Czerwonego; wzdłuż jego wybrzeża przebiegał szlak kadzidlany

Szlak kadzidlanystarożytna sieć szlaków handlowych, która prowadziła z południa Półwyspu Arabskiego ku wybrzeżom Morza Śródziemnego. Szlakami tymi transportowano wonności produkowane z żywicy kadzidłowców.

Trasa[edytuj | edytuj kod]

Szlak prowadził z okolic dzisiejszego Omanu, wzdłuż brzegów Morza Arabskiego i Morza Czerwonego, do Petry, stolicy państwa Nabatejczyków (w dzisiejszej Jordanii). Dalej szlak rozgałęział się w dwie strony: jedna droga prowadziła na północ, do Damaszku, druga zaś wiodła przez pustynię Negew ku śródziemnomorskim portom, zwłaszcza temu w Gazie. Stamtąd towary transportowano drogą morską do Europy i Afryki Północnej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Egipt okresu faraonów prowadził handel z krainą Puntu i "Arabia Felix"[1], czyli ludami zamieszkującymi obszar współczesnego Omanu i Jemenu. Początkowo handel odbywał się drogą morską, jednak po udomowieniu wielbłąda w połowie II tysiąclecia p.n.e. stopniowo zaczęła powstawać sieć naziemnych szlaków handlowych. Szlak kadzidlany funkcjonował i rozwijał się przez całe I tysiąclecie p.n.e., szczyt swojej popularności osiągając w III wieku p.n.e. Towarami, na które był największy popyt, były mirra i kadzidło, od których szlak wziął swą nazwę[2]. W świecie hellenistycznym i w starożytnym Rzymie wonności uważane były za towar luksusowy. Kadzidło służyło celom kultowym – także wśród chrześcijan. Szlakiem kadzidlanym transportowano też przyprawy i asfalt (znad Morza Martwego).

Współcześnie[edytuj | edytuj kod]

Izraelski fragment szlaku kadzidlanego wraz z czterema miastami na pustyni Negew został w 2005 wpisany przez UNESCO na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego Ludzkości[3].

Przypisy

  1. Hugh George Rawlinson, Intercourse Between India and the Western World: From the Earliest Times of the Fall of Rome, Asian Educational Services, New Delhi 2002, ISBN 8120615492, str. 10.
  2. W językach semickich znany jako "szlak wonności" (np. hebr. "דרך הבשמים").
  3. Izrael [on-line], [w:] strona Polskiego Komitetu ds. UNESCO, dostęp: 31 lipca 2010.