Szlif kaboszonowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
szafir gwieździsty o szlifie kaboszonowym

Szlif kaboszonowy, szlif gładki – (fr. cabochon – główka od szpilki) – najwcześniejsza forma szlifowania kamienia. Szlif ten nie posiada fasetek, czyli ścianek, ani ostrych krawędzi. Jest obły, o zaokrąglonych ściankach.

Wyróżnia się następujące "rodzaje kaboszonów":

  • pojedynczy – dolna część kamienia, która stanowi jego spód, jest płaska
  • podwójny czyli wypukły – obie części, tj. powierzchnia górna i dolna kamienia, są wypukłe. Wypukłość części górnej jest najczęściej większa.
  • soczewkowaty (soczewicowaty) – obie części kamienia (górna i dolna) mają jednakową wypukłość
  • wysoki – górna część kamienia jest bardzo wypukła
  • prosty
  • płaski
  • wypukło–wklęsły – dolna część kamienia, która stanowi jego spód, jest wydrążona (wklęsła)

Zarysy w ten sposób wyciętych kamieni mogą być:

Szlify kaboszonowe są stosowane przede wszystkim w kamieniach wykazujących migotliwość (efekt kociego oka) np. migotliwe odmiany kwarcu, grę barw np. labrador, opalescencję np. opal, asteryzm np. rubin, szafir.

W ten sposób szlifuje się też kamienie o charakterystycznych plamkach, np. niektóre granaty, turkusy, turmaliny oraz kamienie bardzo ciemne – nadaje im się szlif kaboszonowy wklęsło–wypukły, zmniejszając grubość kamienia. W ten sposób kamień uzyskuje jaśniejszą barwę.

Zastosowanie kaboszonów jest wszechstronne: do pierścionków, broszek, naszyjników, przywieszek

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Kazimierz Maślankiewicz: Kamienie szlachetne. Wyd. 3 popr. i uzup.. Warszawa: Wydawnictwo Geologiczne, 1982.