Szlifowanie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szlifowanie

Szlifowanie – obróbka wykończeniowa powierzchni za pomocą narzędzi ściernych, w wyniku której uzyskuje się duże dokładności wymiarowe i kształtowe oraz małą chropowatość. Szlifowanie można wykonywać na otworach, wałkach i płaszczyznach. Maszyny do tego typu obróbki nazywane są szlifierkami, a narzędzia skrawające to ściernice. Materiałem, z którego wykonane są ściernice, najczęściej jest korund, diament, węglik krzemu lub węglik boru.

Odmiany szlifowania ściernicowego[edytuj | edytuj kod]

Szlifowanie można podzielić ze względu na:

  1. Kształt powierzchni obrabianej
    • obrotowe – zewnętrzne lub wewnętrzne powierzchnie walcowe, stożkowe i obrotowych krzywoliniowych
    • nieobrotowe – powierzchnie płaskie lub krzywoliniowe
  2. Mocowanie przedmiotu w obrabiarce
    • kłowe
    • bezkłowe
  3. Położenie ściernicy względem przedmiotu
    • obwodowe – oś ściernicy jest równoległa do osi powierzchni obrotowej lub obrabianej powierzchni płaskiej
    • czołowe – oś ściernicy jest prostopadła lub wichrowata do osi powierzchni obrabianej lub do powierzchni płaskiej

Technologiczne parametry skrawania podczas szlifowania[edytuj | edytuj kod]

  • prędkość obrotowa ściernicy n_s [1/s],
  • prędkość obwodowa ściernicy V_s={(\pi*ds*ns)\over1000},
  • prędkość obrotowa przedmiotu obrabianego n_w,
  • prędkość obwodowa przedmiotu obrabianego V_w=\pi*dw*nw [mm/s],
  • posuw osiowy stołu f_a [mm/obr],
  • prędkość posuwu osiowego stołu V_fa,
  • styk ściernicy wgłębny a_p.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]