Sznaucer olbrzym

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Sznaucer olbrzym
Stablemaster's NORTHERN HOPE(Poznan2006).jpg
Sznaucer olbrzym o umaszczeniu całkowicie czarnym
Inne nazwy Sznaucer monachijski, sznaucer piwny (dawne nazwy)
Kraj patronacki Niemcy
Wymiary
Wysokość 65 - 70 cm (psy),
60 - 65 cm (suki)
Masa 32,8 - 34,6 kg[1]
Klasyfikacja
FCI Grupa II, Sekcja 1,
nr wzorca 181
AKC Working
ANKC Grupa 6 (Utility)
CKC Grupa 3 - Working Dogs
KC(UK) Working
NZKC Utility
UKC Herding Dog Breeds
Wzorce rasy
AKC ANKC CKC KC(UK) NZKC UKC
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Sznaucer olbrzymrasa psów, należąca do II grupy (wd.FCI) - Pinczery i sznaucery,molosy, szwajcarskie psy górskie i do bydła, pozostałe. Zaklasyfikowana do sekcji psów w typie pinczera i sznaucera w podsekcji sznaucery. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów pracujących[2]. Typ dogowaty[3]. Podlega próbom pracy[4].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

Najprawdopodobniej przodkiem sznaucera olbrzymiego była stara górnobawarska odmiana psa wiejskiego, używanego do zaganiania i stróżowania. Przed drugą wojną światową hodowlę rozwinął Calaminus, który nigdy nie ujawnił z jakimi rasami krzyżował osobniki hodowlane. Aby uzyskać odpowiednią maść i uszlachetnić sylwetkę, pewne jest, że do krzyżowania użył czarnego doga niemieckiego. Spekuluje się, że użyte zostały także pudle duże.

Użytkowość[edytuj | edytuj kod]

Początkowo psy te były hodowane tylko na terenach wiejskich przez chłopów wykorzystujących je do stróżowania gospodarstw, a także pilnowania wozów browarskich (stąd dawna nazwa sznaucer piwny). Zaliczany do psów obronnych[5].

Temperament[edytuj | edytuj kod]

Pies silny o żywym usposobieniu. Jego charakterystycznymi cechami są odwaga, której towarzyszy spokój i przezorność, wierność wobec swego pana. Narządy zmysłów bardzo dobrze rozwinięte. Inteligencja, niezależność, siła i wytrwałość, odporność na zmiany pogody i choroby sprawiają, iż jest to pies służbowy, przeznaczony do ciężkiej, wymagającej wytrzymałości pracy.

Budowa[edytuj | edytuj kod]

  • głowa: oglądana ze wszystkich stron powinna być prostokątna, długa, szlachetna w wyrazie
  • oczy: ciemnej barwy, owalne
  • uszy: wysoko osadzone, w kształcie litery "V", załamane (dawniej kopiowane)
  • tułów: zwarty, klatka piersiowa umiarkowanie szeroka, owalna w przekroju. Kłąb mocny, wyraźnie zaznaczony, powinien łagodnie przechodzić w płynną i prostą linię grzbietu. Front z wyraźnie zaznaczonym przedpiersiem

Szata i umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Okrywa włosowa szorstka, twarda, gęsta. Składa się z gęstego podszerstka i włosa okrywowego. Cechami charakterystycznymi są broda na kufie i krzaczaste brwi. Najczęściej spotykane umaszczenie to czarne w całości, rzadziej spotykane są osobniki o umaszczeniu pieprz i sól.

Sznaucer olbrzym w towarzystwie sznaucera miniaturowego. Dwa przykłady umaszczenia typu "pieprz i sól".

Utrzymanie[edytuj | edytuj kod]

Konieczność systematycznego trymowania sierści.

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

Za oficjalną datę powstania rasy (wg E. Harmsa) można przyjąć rok 1910, kiedy do hodowlanej księgi Klubu Sznaucera i Pinczera wpisano trzy suki i sześć psów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Palmer 1995 ↓, s. 32.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 138.
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 68.
  4. Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. s. 90.
  5. Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. s. 62 i 66.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alain Fournier: Ilustrowana encyklopedia psów rasowych. Warszawa: Carta Blanca. Grupa Wydawnicza PWN, 2012. ISBN 978-83-7705-179-5.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 266. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • Magdalena Nowicka, Agnieszka Boczula: Psy obronne. Warszawa: Książka i Wiedza, 2001. ISBN 83-05-13030-4.
  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Joan Palmer: Psy rasowe; 235 ras; pochodzenie rasy, pielęgnacja, szkolenie, przygotowanie do pokazów. Warszawa: Agencja Elipsa, 1995. ISBN 83-85152-709.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło sznaucer w Wikisłowniku