Szpaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szpaki
Sturnidae[1]
Rafinesque, 1815
Szpak zwyczajny (Sturnus vulgaris)
Szpak zwyczajny (Sturnus vulgaris)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina szpaki
Rodzaje

zobacz opis w tekście

Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikisłownik Hasło szpakowate w Wikisłowniku

Szpaki, szpakowate (Sturnidae) – rodzina ptaków z rzędu wróblowych (Passeriformes), obejmująca ponad sto dwadzieścia gatunków. Są to małe lub średnie ptaki, w większości owadożerne, niektóre żywią się również owocami. Wiele gatunków żyje na otwartych przestrzeniach i tworzy duże stada.

Charakterystyczną cechą szpaków są wybitne zdolności naśladowania różnych odgłosów (ptaki mimetyczne), w tym ludzkiej mowy i dźwięków wydawanych przez maszyny, np. dźwięk alarmu samochodowego. Gwarek czczony jest hodowany w niewoli właśnie dla swoich zdolności naśladowania ludzkiej mowy.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Tradycyjnie rodzina szpakowatych była dzielona na dwie podrodziny: szpaki (Sturninae), do których należała większość gatunków, oraz bąkojady (Buphaginae) obecnie klasyfikowane jako odrębna rodzina Buphagidae. Do rodziny szpakowatych zaliczane są następujące rodzaje[2][3][4]:

Wyróżniano jeszcze rodzaj Necropsar z jednym gatunkiem Necropsar leguati, który okazał się być błędnie zidentyfikowanym albinotycznym osobnikiem dygacza szarego (Cinclocerthia gutturalis)[15].

Przypisy

  1. Sturnidae w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Frank Gill, David Donsker: Family Sturnidae (ang.). IOC World Bird List: Version 3.2. [dostęp 2012-11-05].
  3. Nazwy polskie za: Paweł Mielczarek, Marek Kuziemko: Sturnidae Rafinesque, 1815 - szpaki - Starlings. W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2012-11-05].
  4. John H. Boyd III: Sturnidae: Starlings, Mynas (ang.). W: Aves—A Taxonomy in Flux 2.5 Introduction [on-line]. John Boyd's Home Page. [dostęp 2012-11-05].
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Dario Zuccon, Alice Cibois, Eric Pasquet, Per G.P. Ericson. Nuclear and mitochondrial sequence data reveal the major lineages of starlings, mynas and related taxa. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 41 (12), s. 333-344, 2006. doi:10.1016/j.ympev.2006.05.007 (ang.). 
  6. 6,0 6,1 6,2 Dario Zuccon, Eric Pasquet, Per G. P. Ericson. Phylogenetic relationships among Palearctic-Oriental starlings and mynas (genera Sturnus and Acridotheres: Sturnidae). „Zoologica Scripta”. 37 (5), s. 469-481, 2008 (ang.). 
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Irby J. Lovette, Dustin R. Rubenstein. A comprehensive molecular phylogeny of the starlings (Aves: Sturnidae) and mockingbirds (Aves: Mimidae): Congruent mtDNA and nuclear trees for a cosmopolitan avian radiation. „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 44 (3), s. 1031-1056, 2007. doi:10.1016/j.ympev.2007.03.017 (ang.). 
  8. Adrian Craig & Chris Feare: Family Sturnidae (Starlings). W: Josep del Hoyo, Andrew Elliott, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14: Bush-shrikes to Old World Sparrows. Barcelona: Lynx Edicions, 2008, s. 732. ISBN 978-84-96553-50-7. (ang.)
  9. Josep del Hoyo, Andrew Elliott, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14. s. 728.
  10. Fregilupus varius. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2012-11-05]
  11. Necropsar rodericanus. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 2012-11-05]
  12. Josep del Hoyo, Andrew Elliott, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14. s. 727.
  13. P. A. R. Hockey, W. R. J. Dean, P. G. Ryan: Robert's Birds of Southern Africa. Wyd. 7. Kapsztad: Trustees of the John Voelcker Bird Book Fund, 2005. ISBN 0620340533. (ang.)
  14. Josep del Hoyo, Andrew Elliott, David A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 14. s. 757.
  15. Storrs L. Olson, Robert C. Fleischer, Clemency T. Fisher & Eldredge Bermingham. Expunging the ‘Mascarene starling’ Necropsar leguati: archives, morphology and molecules topple a myth. „Bulletin of the British Ornithologists' Club”. 125 (1), s. 31-42, 2005 (ang.).