Szpic wilczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szpic wilczy
Keeshond 001 U.jpg
Szpic wilczy
Inne nazwy wolfszpic
szpic wilczy niemiecki
keeshond
szpic wilczasty
Chien Loup
Kraj patronacki Niemcy
Wymiary
Wysokość 43-46 cm[1]
Masa ok. 20 kg
Klasyfikacja
FCI Grupa V, Sekcja 4,
nr wzorca 97
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Szpic wilczy (Szpic wilczasty lub wolfszpic) − rasa psa należąca do grupy szpiców i psów pierwotnych, zaklasyfikowana do sekcji szpiców europejskich. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską, należy do grupy psów użytkowych[2]. Typ lisowaty[3].

Rys historyczny[edytuj | edytuj kod]

W XVIII wieku uważany był za "psa ludu" i symbolizował opór stawiany Wilhelmowi Orleańskiemu[1]. Rasa stanowi rezultat skrzyżowania szpica pomorskiego, samojeda i norweskiego elkhunda. Jej początki sięgają XVI – wiecznej Holandii, gdzie były wykorzystywane jako psy stróżujące[potrzebne źródło].

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Budowa[edytuj | edytuj kod]

Szpice te mają krzepkie, średniej wielkości ciało.

Szata[edytuj | edytuj kod]

Sierść jest prosta i twarda w dotyku, podszerstek zaś miękki, gęsty i obfity.

Umaszczenie[edytuj | edytuj kod]

Umaszczenie jest szaro-srebrno czarne (często ogon biały).

Zachowanie i charakter[edytuj | edytuj kod]

Szpic wilczy jest psem żywiołowym, wesołym i bardzo towarzyskim, lubi dzieci i zabawę. Są psami pojętnymi, ale i upartymi, stąd potrzeba cierpliwości w ich wychowaniu.

Zdrowie i pielęgnacja[edytuj | edytuj kod]

Długa sierść szpica wilczego nie wymaga częstego czesania, są narażone na alergie skóry i niedoczynności tarczycy. Wymagają zapewnienia im zajęć ruchowych, kłopotliwe może być ich głośne szczekanie. W wyniku właściwego szkolenia zdobywają dobre wyniki w konkursach posłuszeństwa. Surowość opiekuna prowadzi do agresywnych zachowań psa.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 David Taylor: Księga psów. s. 114-115.
  2. Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. s. 199.
  3. Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. s. 125.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rino Falappi: Czworonożni przyjaciele: rasy, pielęgnacja i hodowla psów. Warszawa: Dom Wydawniczy "Bellona", 2001. ISBN 83-11-09354-7.
  • Eva Maria Krämer: Rasy psów. Warszawa: Oficyna Wydawnicza MULTICO, 1998, s. 184. ISBN 83-7073-122-8.
  • Ammy Marder, Debra Horwitz: Nasz pies. Poradnik dla właścicieli psów. Warszawa: Książka i Wiedza, 1999. ISBN 83-05-13030-4.
  • David Taylor: Księga psów. Warszawa: Świat Książki, 1995. ISBN 83-7129-102-7.