Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej
Zdjęcie szpitala
Data założenia 15 grudnia 1912
Typ szpitala szpital specjalistyczny
Państwo  Polska
Adres ul. Karowa 2,
00-315 Warszawa
Dyrektor prof. nadzw. dr. hab. Roman Smolarczyk
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej
Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej
Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiej
Ziemia 52°14′42,2880″N 21°01′21,7200″E/52,245080 21,022700Na mapach: 52°14′42,2880″N 21°01′21,7200″E/52,245080 21,022700
Strona internetowa szpitala
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Szpital Kliniczny im. Księżnej Anny Mazowieckiej
Szpital Kliniczny im. Księżnej Anny Mazowieckiej

Szpital Kliniczny im. ks. Anny Mazowieckiejszpital w Warszawie położony przy ulicy Karowej 2.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Szpital został utworzony 15 grudnia 1912 roku. Powstał on w intencji księcia Aleksego Nikołajewicza Romanowa i pierwotnie nosił imię cesarzowej Aleksandry Fiodorowny, żony cara Mikołaja II Romanowa[1]. Początkowo był to dom porodowy dla samotnych panien i określano go jako Warszawski zakład położniczy. Usytuowany był na rogu ul. Karowej 2 i Nabrzeżnej, do której przylegał, a z pozostałych trzech stron otoczony był ogrodem. Budynek oraz rozmieszczenie pomieszczeń zaprojektowali: architekt K. Skórewicz i lekarz naczelny zakładu W. Popiel. Administracją i sprawami gospodarczymi zarządzał komitet, w którego skład wchodzili m.in. wiceprezydent miasta, naczelnik wydziału szpitalnego, inspektor szpitali[2].

Budynek zbudowany był na planie czworoboku z wewnętrznym podwórzem gospodarczym (16x16 m) oraz klombem pośrodku. Posiadał dwa piętra, a razem z suterynami i poddaszem - 5 kondygnacji. W suterynach mieściły się kotłownie, oddział wentylacji oraz piwnice. Na parterze budynku zlokalizowane były pojedyncze pokoje, a na pierwszym piętrze sale ogólne. Natomiast drugie piętro było przeznaczone dla zarządu, lekarzy i pomieszczeń gospodarczych (m.in. kuchnia i pralnia). Poddasze zajmowały m.in. motory elektrycznych wind i urządzenia instalacyjne. Szpital zaplanowany był na przyjęcie od 72 do 100 pacjentek[2].

W budynku zainstalowanych było pięć wind elektrycznych (1 osobowa, 4 ciężarowe). Sale chorych i inne pomieszczenia zabiegowe miały wysokość 4 m 10 cm. Na każdym piętrze znajdowało się kilka pomieszczeń z ubikacjami i wannami. W szpitalu znajdowało się 320 lamp, w tym przedsionek i sale operacyjne oświetlały po trzy lampy składające się 500 świec, a szkołę położniczą - cztery. W salach chorych zainstalowano oświetlenie boczne. Dodatkowo w całym budynku znajdowały się specjalne lampy nocne[2].

Szpital ogrzewany był za pomocą wodnego centralnego ogrzewania. Składały się na nie dwa kotły, był jeszcze trzeci ale on służył do zaopatrywania budynku w gorącą wodę (8 tys. litrów na dobę). Dodatkowo rezerwę do ciepłej wody stanowił 500 litrowy kocioł zlokalizowany w kuchni i ogrzewany przez ognisko kuchenne. Dolna Sala operacyjna ogrzewana była za pomocą kaloryferów i zamontowanych pod podłogą 5 rur radiatorów. Natomiast w górnej sali operacyjnej zastosowano nowatorskie ogrzewanie - po raz pierwszy zamontowano tam ogrzewanie przez ściany[2].

Komunikacja wewnętrzna odbywała się przy udziale dzwonków i numeratorów. W budynku zainstalowano także 3 stacje telefonu miejskiego i 11 wewnętrznych aparatów telefonicznych.

Na personel szpitala składali się: lekarz naczelny, jego pomocnik, lekarz miejscowy, czterech ordynatorów, asystenci, starsza akuszerka, pomocnice akuszerki, pielęgniarki i 15 pracowników gospodarczych[2].

W 1921 roku dobudowano nowe skrzydło, a w latach 1924-1925 - kolejne pawilony. W 1925 roku szpitalowi nadano imię Anny księżnej Mazowieckiej. W 1928 roku po raz kolejny rozbudowano budynek. W 1933 roku mógł on pomieścić 98 pacjentek i 80 niemowląt. Znajdowała się w nim też Warszawska Miejska Szkoła Położnych.

Wybrani ordynatorzy:

Wybuch II wojny światowej nie przerwał pracy szpitala, nadal pełnił on funkcje opiekuńczo-lecznicze i prowadził Szkołę dla Położnych. Po wybuchu powstania warszawskiego pacjentki przeniesiono do Kościoła Pokarmelickiego przy Krakowskim Przedmieściu, a lekarzy i położne do szpitali powstańczych.

W 1945 roku w okolicy szpitala został umieszczony drewniany most wysokowodny przez Wisłę. Wówczas też ustawiono w ogrodzie baterie dział przeciwlotniczych. Natomiast w opustoszałym budynku ulokowano Wojskową Komendę Miasta[3].

W 1949 roku wznowiono pracę szpitala pod nazwą Miejski Szpital Położniczy nr 2. W 1955 roku uzyskał on status szpitala klinicznego. W 1960 roku odbyła się uroczystość położenia kamienia węgielnego pod budowę nowego budynku szpitalnego, który oddano do użytku w 1964 r. Był to drugi szpital w Polsce (po Gdańsku) i pierwszy w Warszawie, który wprowadził system rooming-in. Był to też pierwszy szpital w Polsce, w którym zastosowano podczas porodu próżnociąg położniczy. Zaczęto tu także wykorzystywać w położnictwie i ginekologii aparat ultrasonograficzny - metodę tę stosowało jedynie kilka placówek na świecie. W 1965 roku prof. Ireneusz Roszkowski testował tu pierwszy polski ultrasonograf UG-1. Utworzono tu pierwszą w stolicy pracownię patomorfologii ginekologicznej, cytogenezy oraz pierwszy w Polsce oddział Patologii Ciąży. Odbyła się tu pierwsza w Polsce operacja ginekologiczna z wykorzystaniem lasera oraz pierwsze badania polikardiografem (czynność serca płodu)[3].

W latach 70. XX wieku w związku ze złym stanem technicznym budynków wymieniono część podłogi oraz stropów jednak to nie wystarczyło i stan budynków nadal zagrażał bezpieczeństwu osób w nich przebywających. Okazało się że szpital został zbudowany na dawnym wysypisku śmieci. W 1975 roku z połączenia szpitala z placówką przy ulicy Starynkiewicza powstał Instytut Położnictwa i Ginekologii. W 1979 roku zamknięto szpital przy ul. Karowej. Personel przeniesiono do kliniki przy pl. Starynkiewicza, szpitala Bródnowskiego i Bielańskiego. Na początku lat 80. XX wieku rozpoczęto remont Szpitala Klinicznego im. ks. Anny Mazowieckiej.

W 1982 roku wzmocniono mury, wymieniono instalacje, zmieniono wanny na prysznice oraz powiększono liczbę łazienek. 17 stycznia 1983 roku zaczęło działać ambulatorium. 8 lutego tego samego roku przyjęto pierwsze po remoncie pacjentki. Nadal nie działało zaplecze diagnostyczne i część gospodarcza (m.in. posiłki dowożono ze Szpitala Klinicznego Dzieciątka Jezus przy ul. Lindleya.

1 stycznia 1989 roku zmieniono nazwę placówki na Szpital Kliniczny nr 2. Kilka lat później szpitalowi przywrócono imię patronki - księżnej Anny Mazowieckiej. W 1998 roku uruchomiono Oddział Onkologii Ginekologicznej, a w kwietniu 1999 roku - Oddział Intensywnej Terapii Noworodka. W 2001 roku Ministerstwo Zdrowia przekazało szpital Akademii Medycznej. W październiku 2002 roku utworzono Klinikę Neonatologii (od stycznia 2008 roku jest to Kliniki Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka).

W 1999 roku ukończono remont oddziału Ginekologii Operacyjnej i zmodernizowano Blok Porodowy oraz oddział Patologii Ciąży I. W tym samym roku przeniesiono ze szpitala przy pl. Starynkiewicza Klinikę Endokrynologii Ginekologicznej. W kolejnych latach zmodernizowano oddział Położniczy i Endokrynologiczny, Patologii Noworodka i Blok Operacyjny, a w 2005 roku oddział Patologii Ciąży II. W 2005 roku otwarto oddział Mikroinwazyjnej Chirurgii Ginekologicznej i Pracownię Dziagnostyki Obrazowej. W 2006 roku uruchomiono Centralną Sterylizatornia, a w 2008 Dzienny Oddział Rehabilitacji Niemowląt.

W 2008 roku kierownikiem szpitala został prof. Roman Smolarczyk.

Kierownikami kliniki byli m.in.

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 2004, 2008 - Teraz Polska dla usługi Opieka nad matką i noworodkiem
  • Przedsiębiorstwo Fair Play (trzy razy)
  • Polski Sukces (cztery razy), czterokrotnie konkursu na
  • Mazowiecka Firma Roku (cztery razy)
  • Bezpieczny Szpital (trzy razy)
  • Perła Polskiej Medycyny w kategorii Szpitale Monospecjalistyczne (trzy razy)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Obchody 95-lecia działalności Szpitala (pol.). szpitalkarowa.pl. [dostęp 2012-03-16].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Otwarcie Szpitala przy ul. Karowej w 1912 roku (pol.). Gazeta lekarska, 21 grudnia 1912. [dostęp 2012-03-16].
  3. 3,0 3,1 Prawie 100 lat historii (pol.). szpitalkarowa.pl. [dostęp 2012-03-16].