Szpital Praski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Szpital Praski
pw. Przemienienia Pańskiego
Zdjęcie szpitala
Data założenia 1868
Typ szpitala szpital specjalistyczny
Państwo  Polska
Adres Al. Solidarności 67,
03-401 Warszawa
Kadra naukowa
Dyrektor Halina Depcik
Łóżka szpitalne 409
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Szpital Praskipw. Przemienienia Pańskiego
Szpital Praski
pw. Przemienienia Pańskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szpital Praskipw. Przemienienia Pańskiego
Szpital Praski
pw. Przemienienia Pańskiego
Ziemia 52°15′05,5440″N 21°01′45,1200″E/52,251540 21,029200Na mapach: 52°15′05,5440″N 21°01′45,1200″E/52,251540 21,029200
Strona internetowa szpitala
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wnętrze jednej z sal szpitala, zbombardowanego przez Luftwaffe we wrześniu 1939
Żydowski Dom Akademicki przy ul. Sierakowskiego 7, do którego w czasie okupacji przeniesiono Szpital Przemienienia Pańskiego. Tutaj 1 lutego 1944 operowano „Lota” i „Cichego”
Tablica upamiętniająca personel szpitala ratujący życie „Lotowi” i „Cichemu”
Bunkier przy Szpitalu Praskim (zbieg ulic Panieńskiej i Jakuba Jasińskiego)

Szpital Praski (Szpital Przemienienia Pańskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej) – szpital w Warszawie, znajdujący się na Pradze-Północ. Powstał w 1868 roku jako Szpital Najświętszej Marii Panny na Pradze.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1807–1825 - Podczas wojen napoleońskich istniejące w tym miejscu obiekty zajęto na lazaret wojskowy. Po ich rozbiórce powstały w tym miejscu koszary..
  • 1825–1830 - Po likwidacji budynki koszarowe zamieniono na lazaret, lekarzem naczelnym był dr Walerian Klecki.
  • 1866 - Warszawę opanowała epidemia cholery, co wymusiło przekształcenie lazaretu w szpital dla zarażonych (zmarłych grzebano na pobliskim cmentarzu cholerycznym).
  • 1868 - Po wygaszeniu epidemii Rada Główna Opiekuńcza podjęła decyzję o założeniu szpitala miejskiego pod nazwą „Szpital Najświętszej Maryi Panny na Pradze”. Stanowisko pierwszego Lekarza Naczelnego pełnił dr Zygmunt Dobierzewski.
  • 1895 - Pierwsza rozbudowa szpitala, powstały dwa murowane budynki, do terenu szpitalnego włączono przylegające tereny powojskowe. Powstał oddział dla chronicznie chorych.
  • 1900 - Kontynuacja rozbudowy, powstał obiekt od ulicy Panieńskiej.
  • 1910 - Powstały budynki w głębi posesji, inicjatorem był drugi lekarz naczelny, dr Władysław Kryze.
  • 1912 - W nowym pawilonie powstał Oddział Położniczo-Ginekologiczny.
  • 1924–1926 - Rozbudowano infrastrukturę gospodarczą, w nowym obiekcie znalazły się kotłownia, pralnia i kuchnia. Wówczas były to urządzenia bardzo nowoczesne w skali Europy.
  • 1934–1936 - Firma "Biuro Budowlane T. Czosnowski i Ska" wybudowała przy Placu Weteranów 1863 r. budynek wydziału szpitalnictwa, który miał pomieścić również ambulatorium dla Miejskiej Pomocy Lekarskiej, izbę przyjęć, szkołę dla pielęgniarek i mieszkania. Ze względu na narastający problem braku dostatecznej ilości łóżek w gmachu zamiast mieszkań i szkoły pomieszczono oddziały szpitalne.
  • 1939 - we wrześniu 1939 lotnictwo niemieckie zbombardowało szpital. Ofiar uniknięto dzięki przeprowadzonej ewakuacji chorych do pobliskiej bursy. Uszkodzony obiekt odbudowano z przeznaczeniem na szpital wojskowy.
  • 1941 - wiosną odbudowany gmach zostaje przejęty przez Wehrmacht[1]. Szpital przeniesiono do Żydowskiego Domu Akademickiego przy ul. Sierakowskiego 7 i obiektów przy ul. Szerokiej (obecnie Kłopotowskiego). Personel szpitala włączył się w życie konspiracyjne, m.in. prowadzenie tajnego nauczania studentów medycyny.
  • 1944 (sierpień) - Walki powstańcze spowodowały istotne uszkodzenia budynków, szpital przeniesiono do obiektów oddalonych od rzeki (m.in. do budynków Instytutu Weterynarii przy ulicy Terespolskiej i szkoły przy ulicy Siennickiej).
  • 1944 - Po zajęciu Pragi przez Armię Radziecką kadra medyczna powołała tzw. "Akademię Boremlowską", dziekanem został dr. Tadeusz Butkiewicz. Naukę rozpoczął Wydział Lekarski i Farmaceutyczny. Po zakończeniu II wojny światowej zespół Szpitala zasilają i stają się głównymi twórcami jego powojennego kształtu lekarze powstania warszawskiego zaangażowani od 1944 w tworzenie Szpitala Warszawskiego w Częstochowie: dr Jerzy Hagmajer (dyrektor i ordynator) oraz Jan Mazurkiewicz "Radosław", dr Chodorowski oraz dr Henryk Bukowiecki.
  • 1948 - Zakończono odbudowę, w Szpitalu Praskim działały oddziały posiadał oddziały: wewnętrzne, chirurgiczne, położniczo-ginekologiczne, okulistyczny, pediatryczny oraz Klinika Neurochirurgii (w późniejszych latach powstał oddział urazowo-ortopedyczny). Kolejne lata przyniosły przebudowę kuchni, powstanie centralnych tlenowni, ujęcia wody oligoceńskiej, centralne kotłownie przeszły na zasilanie gazowe oraz powstała centralna sterylizacja.
  • 1990–2000 - Powstał gmach Kliniki Okulistycznej Uniwersytetu Medycznego.
  • 2005 - Zakończono proces unowocześnienia szpitala.
  • 2006 - Rozpoczęto budowę nowego pawilonu, w którym docelowo miały się pomieścić:
    1. Szpitalny Oddział Ratunkowy i Izba Przyjęć
    2. Zakład Radiologii
    3. Centralna Sterylizatornia
    4. Oddział Pooperacyjny
    5. Oddział Anestezjologii i Intensywnej Terapii
    6. Laboratorium Analityczne
    7. Blok Operacyjny
    8. Oddziały - Urazowo-Ortopedyczny i Nefrologiczny
  • 2007 (luty) - Uroczyście odsłonięto okolicznościowe tablice – jedna z nich poświęcona jest pracownikom ratującym życie Bronisławowi Pietraszkiewiczowi "Lotowi" i Marianowi Sengerowi "Cichemu" po zamachu na Kutscherę, druga natomiast upamiętnia pisarza Władysława Stanisława Reymonta, który był leczony w Szpitalu Przemienienia Pańskiego od 13 lipca do 10 sierpnia 1900 roku po wypadku kolei linii warszawsko-wiedeńskiej.

Oddziały[edytuj | edytuj kod]

  • Szpitalny Oddział Ratunkowy (SOR)
  • Oddział Intensywnej Terapi i Anestezjologii
  • I Oddział chorób wewnętrznych
    • Pododział kardiodiabetologii
  • III Oddział chorób wewnętrznych
    • Pododdział Toksykologii
    • Pododdział Leczenia Alkoholowych Zespołów Abstynencyjnych DETOX
    • Pododdział Nefrologii
  • Stacja Dializ
  • Oddział Chirurgii Urazowo-Ortopedycznej
    • Pododdział Ortopedii Rekonstrukcyjnej
  • Oddział Chirurgii Ogólnej
    • Pododdział Chirurgii Naczyniowej
  • Oddział Urologii
  • Oddział Ginekologii
  • Oddział Położnictwa
  • Oddział Neonatologii
  • Centralny Blok Operacyjny
  • Oddział Pooperacyjny

Przypisy

  1. Stanisław Bayer: Służba zdrowia Warszawy w walce z okupantem 1939-1945. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1985, s. 35. ISBN 83-11-07170-5.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]