Szpital Specjalistyczny im. dr. Józefa Babińskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego
Zdjęcie szpitala
Data założenia 1907
Państwo  Polska
Adres ul. dr. J. Babińskiego 29
30-393 Kraków
Dyrektor Stanisław Kracik
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego
Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego
Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego
Ziemia 50°00′13,51″N 19°53′00,57″E/50,003753 19,883492
Strona internetowa szpitala
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Szpital Specjalistyczny im. Józefa Babińskiego w Krakowie (Kobierzynie) – zajmuje się leczeniem i rehabilitacją chorych w zakresie psychiatrycznym, odwykowym i neurologicznym. W 1999 zespół szpitalno-parkowy został wpisany na listę zabytków.[1]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Szpital powstał jako jeden z pierwszych w Galicji, odciążając przepełniony Szpital Psychiatryczny w Kulparkowie pod Lwowem. Od 1903 roku trwały już prace przygotowawcze, prowadzone przez ówczesne sławy psychiatrii polskiej, m.in.: prof. Jana Mazurkiewicza czy prof. Henryka Halbana. W 1907 r. Sejm krajowy uchwalił projekt budowy szpitala. Prawie gotowy szpital czekał przez wojnę na otwarcie, które nastąpiło dopiero w 1917 r. Koncepcja działania i projekt szpitala została oparta na założeniach miast-ogrodów. W ogromnym parku postawiono 15 pawilonów i budynki administracyjno-mieszkalne. Szpital posiadał piekarnię, pralnię, palarnię, warsztaty terapii, gospodarstwo rolne i ogrodnicze, budynek teatralny, boisko, kaplicę i cmentarz. W okresie międzywojennym wybudowano także pawilon dla chorych pracujących. Pawilony warsztatowe pełniły rolę miejsc terapii chorych, pozwalając im poprzez pracę wrócić do aktywnego życia.

W okresie II wojny światowej szpital uległ kompletnej zagładzie. W latach 1940-42 hitlerowcy planowo przeprowadzali głodzenie i wyniszczanie pacjentów. 23 czerwca 1942 r. ponad 500 chorych wywieziono do Oświęcimia. Ciężko chorych, nie nadających się do transportu, stracono na miejscu.

Po II wojnie szpital zaczął od razu działać. W 1947 r. powstał oddział odwykowy. W 1950 r. otwarto pierwszą w warunkach szpitalnych pracownię psychologiczną, a w 1953 r. oddział dziecięcy dla dzieci w wieku 3-10 lat z zajęciami kinezyterapii, socjoterapii szkolnej, reedukacji, terapią zajęciową i behawioralną. Warsztaty terapii obejmowały terapię plastyczną, rzeźbę, tkactwo, stolarstwo, muzykoterapię. W latach 70. pacjenci wykonywali konfekcję kosmetyki kolorowej dla Fabryki Kosmetyków Pollena - Miraculum.

Działał Klub Twórców Sztuki Nieprofesjonalnej Hestia. Pacjenci wystawili namalowane przez siebie obrazy w galeriach Krakowa i w Pomaz na Węgrzech, gdzie działał podobny Klub Terapii. Organizowano wspólne plenery malarskie i wystawy poplenerowe w Budapeszcie i Szentendre. Pacjentom piszącym wiersze szpital wydał 3 zbiory wierszy w tomikach p. t. Pisane w mroku. W latach 70. powstał Klub Rodzina, którego członkowie - byli pacjenci, spotykali się w krakowskich kawiarniach, organizowali wyjścia do kina i na koncerty.

W latach 90. zaczęto zmniejszać ilość pacjentów, a rozwijać opiekę i wizyty środowiskowe w domach chorych. Rozpoczęto także remontowanie szpitala i modernizację techniczną. Pod kontrolą konserwatora zabytków odnowiono kaplicę i budynek teatru. Odnowiono także Willę Dyrektorów, w której mieści się obecnie galeria prac pacjentów, pracownia komputerowa.

Dyrektorzy szpitala[edytuj | edytuj kod]

lata przedwojenne
lata powojenne

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]