Szrenica
| Szrenica | |
 Szrenica wczesną zimą |
|
| Państwo |  Polska |
| Pasmo | Sudety, Karkonosze, Śląski Grzbiet |
| Wysokość | 1362 m n.p.m. |
|
Położenie na mapie Sudetów
  Szrenica
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Szrenica (1362 m n.p.m., niem. Reifträger) – szczyt górski położony w zachodniej części Karkonoszy, w pobliżu granicy państwowej z Czechami, na południe od Szklarskiej Poręby. Doskonały punkt widokowy na Kotlinę Jeleniogórską oraz Góry Izerskie, a także Karkonosze czeskie.
Sam szczyt Szrenicy wyniesiony jest ponad główny grzbiet Karkonoszy (Śląski Grzbiet) na wysokość 60 m. Wierzchołek leży całkowicie po polskiej stronie granicy.
Spis treści |
[edytuj] Budowa
Cały masyw Szrenicy, tak jak i cała zachodnia część Karkonoszy, zbudowany jest z granitu karkonoskiego, który w wyniku wietrzenia utworzył na szczycie i na zboczach grupy skałek oraz rumowiska skalne, które pokrywają szczególnie wschodnią stronę zbocza.
[edytuj] Oronimia
Granitowe bloki gołoborza porastają żółto-zielonkawe porosty, które z daleka przypominają szron, stąd prawdopodobnie wzięła się nazwa "Szrenica". Inne pochodzenie nazwy "Szrenica" ma prawdopodobnie związek ze szrenią (szadzią), która zimą pokrywa skały i drzewa.
Polską nazwę Szrenica wprowadzono urzędowo w 1949 roku[1].
[edytuj] Klimat
W rejonie Szrenicy występuje specyficzny mikroklimat rodzaju alpejskiego, tj. bardzo duże średnie opady roczne, zwłaszcza w miesiącach jesienno-zimowych, oraz średnie temperatury znacznie niższe niż np. w Tatrach. Ze względu na unikalne położenie Karkonoszy – na uboczu głównych cyrkulacji powietrza z kierunku południowego – rzadziej mamy tam do czynienia ze zjawiskiem wiatrów fenowych (ciepłych południowych), co bezpośrednio przekłada się na większą niż np. w Tatrach liczbę dni mroźnych i śnieżnych.
Poniżej szczytu, na wysokości 1331 m n.p.m., znajduje się Obserwatorium Górskie Zakładu Meteorologii i Klimatologii Uniwersytetu Wrocławskiego, będące jednocześnie klimatyczną stacją meteorologiczną.
Klimatyczna stacja meteorologiczna została uruchomiona w latach 50. (). Średnie wartości roczne z lat 1957-1972:
- temperatura powietrza +1,9 °C (najzimniejsze: styczeń -6,8 °C i luty -6,2 °C; najcieplejsze: lipiec +10,0 °C i sierpień +9,6 °C);
- opady 1429 mm (najwięcej: czerwiec 177 mm i maj 174 mm, najmniej: styczeń 72 mm i marzec 84 mm);
- wilgotność względna 85% (najwilgotniejsze: listopad 89% i sierpień 87%, najmniej wilgotne: kwiecień i czerwiec po 83%);
- stopień zachmurzenia 7,8/10; dni pogodnych 29,1; dni pochmurnych 177,6; dni z mgłą 264(!); dni z burzą 30,1; dni deszczowych: z opadem >10,0 mm/dobę – 42,7; z opadem >0,1 mm/dobę – 229,1; dni z silnymi wiatrami >15 m/s – 142.[2].
[edytuj] Ochrona przyrody
Szrenica leży w obrębie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz na obszarze czeskiego Karkonoskiego Parku Narodowego (czes. Krkonošský národní park, KRNAP).
[edytuj] Turystyka i narciarstwo
Na szczycie znajduje się schronisko "Szrenica", poniżej "Schronisko PTTK na Hali Szrenickiej", a u podnóża schronisko "Kamieńczyk". Po czeskiej stronie na zboczu, na południe od skałki Twarożnik, znajduje się schronisko Vosecká bouda.
Ze Szklarskiej Poręby kursuje wyciąg krzesełkowy na Szrenicę oraz od grudnia 2010 r. nowa sześcioosobowa "kanapa" do "Świątecznego Kamienia".
Na Szrenicę prowadzą:
czerwony szlak turystyczny ze Szklarskiej Poręby Górnej
zielony szlak z Jakuszyc, który okrąża wierzchołek od północy
czarny szlak łącznikowy z górnej stacji wyciągu
Ze Szrenicy biegnie na wschód, Śląskim Grzbietem:
- czerwono znakowany szlak Droga Przyjaźni Polsko-Czeskiej do Przełęczy Okraj.
Północne stoki Szrenicy to doskonały teren do uprawiania narciarstwa zjazdowego. Powstało tu centrum narciarstwa SkiArena Szrenica z trasami zjazdowymi i nartostradami, które w 98% są sztucznie naśnieżane. Oświetlona jest jedynie trasa "Puchatek", w związku z tym tylko na niej odbywa się jazda wieczorna.
Przypisy
- ↑ Rozporządzenie Ministra Administracji Publicznej z dnia 28 maja 1949 r. (M.P. z 1949 r. Nr 44, poz. 592, s. 2)
- ↑ Jan Kwiatkowski: Klimat. W: Karkonosze polskie. Wrocław: Polska Akademia Nauk, 1985, s. 88-111. ISBN 83-04-01586-2.
[edytuj] Zobacz też
|
|||||
