Sztandar krwi

Sztandar krwi (niem. Blutfahne, ang. Blood flag) – nazwa nazistowskiej flagi (czerwone tło, białe koło, a w nim złamany krzyż obrócony o 45 stopni)), którą niesiono podczas nieudanego puczu monachijskiego 9 listopada 1923 r. Po dojściu Hitlera do władzy stała się jednym z najbardziej szanowanych przedmiotów w nazistowskiej partii. Należała do jednej z grup SA, a podczas puczu została splamiona krwią jego uczestników, kiedy policja monachijska zaczęła strzelać do demonstrantów. Jednak większość krwi na sztandarze pochodziła od Andreasa Bauriedla, członka partii, który upadł na niego, gdy rozległy się strzały.

Powstały dwie wersje tego, co stało się z flagą po puczu. Według jednej Heinrich Trambauer zabrał ją do domu swojego przyjaciela, gdzie zdjął ją z laski do której była przymocowana i odszedł chowając ją pod kurtką. Później przekazał sztandar Karlowi Eggersowi, który umieścił go w sejfie. Druga wersja mówi, że flaga została skonfiskowana przez władze Monachium i później zwrócona nazistom, a Eggers był jej odbiorcą.

Bez względu na to, która wersja była prawdziwa, Eggers przekazał ją później Hitlerowi, gdy ten po dziewięciu miesiącach wyszedł z więzienia Landsberg, do którego trafił za udział w puczu. Wówczas sztandar umieszczono na nowej lasce i dodano zwieńczenie, pod którym srebrnymi literami napisano imiona trzech poległych uczestników przewrotu.

Od tego czasu sztandar stał się obiektem ceremonialnym w partii nazistowskiej i podczas ważnych uroczystości był wnoszony z najwyższymi honorami. Zaszczyt jego noszenia otrzymał Jakob Grimminger, członek SS i wierny zausznik Hitlera, który niósł go także w czasie puczu monachijskiego. Podczas corocznych zjazdów NSDAP w Norymberdze, Hitler używał flagi do „poświęcania” nowych sztandarów. Robił to dotykając nią inne flagi.

Kiedy nie była używana przechowywano ją w głównej siedzibie nazistowskiej partii w Monachium. Zawsze z honorową wartą SS. Flaga miała małe rozdarcie, którego nie usuwano, gdyż wierzono, że powstało podczas puczu.

Sztandar po raz ostatni pokazano publicznie 18 października 1944 r. na uroczystości Volkssturmu. Ceremonię prowadził Heinrich Himmler a obecni byli na niej: Keitel, Guderian, Lammers, Bormann, Fiehler, Schepmann i Kraus. Po tym wydarzeniu sztandar zniknął z historii. Niewiadomo gdzie się aktualnie znajduje ani nawet, czy jeszcze istnieje. Możliwe jednak, że został zniszczony, gdy Amerykanie zbombardowali Monachium pod koniec wojny.