Sztuczne unasiennianie
Sztuczne unasiennianie (inseminacja) – metoda kontrolowanej prokreacji polegająca na bezpośrednim wstrzyknięciu pobranej wcześniej od samca spermy do szyjki macicy samicy, bez odbywania bezpośredniego stosunku płciowego.
W przypadku zwierząt jest to powszechnie stosowana metoda rozrodu, która ma zastosowanie u bydła, koni, owiec, kóz, świń, drobiu oraz pszczół. Uznana jest za metodę hodowlaną, przyczyniła się ona do udoskonalenia populacji zwierząt gospodarskich, w szczególności bydła.
Metoda ta bywa też w szczególnych przypadkach stosowana u ludzi, jako forma leczenia niepłodności wynikającej z nieprawidłowej budowy układu rodnego kobiety[1] oraz jako forma prokreacji dla kobiet nie chcących lub nie mogących odbyć stosunku płciowego z mężczyzną[2].
Proces sztucznego unasienniania zwierząt hodowlanych składa się z następujących etapów:
- pobieranie nasienia
- badanie nasienia
- rozrzedzanie i konfekcjonowanie nasienia
- przechowywanie nasienia
- rozprowadzanie nasienia do punktów inseminacyjnych
- unasiennianie samic
Niewątpliwie do zalet sztucznego unasienniania zaliczyć należy:
- możliwość unasiennienia nasieniem pobranym od samca znacznie większej liczby samic
- większą liczbę uzyskiwanego potomstwa
- dokładniejszą ocenę wartości hodowlanej ojców
- możliwość wykorzystania nasienia samca nawet po jego śmierci
- unikanie chorób związanych z naturalnym kryciem
- możliwość transportu nasienia na duże odległości
- niższe koszty zakupu nasienia niż samego samca
- możliwość unasiennienia samicy nasieniem samca, który odmawia skoku na daną samicę (np. w przypadku bastardyzacji)
Przypisy
- ↑ Inseminacja domaciczne nasieniem partnera (pol.). [dostęp 2013-02-26].
- ↑ Tomasz Kraska: Metody sztucznego zapłodnienia (pol.). biomedical.pl, 2005-08-08. [dostęp 2010-10-27].
Zobacz [edytuj]
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
