Sztych (broń)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Sztych – ostre zakończenie głowni w broni białej, np. rapiera, szpady czy miecza (według terminologii niemieckiej: Ort). Sztych stanowi przeważnie trzecią część długości ostrza, najbardziej oddaloną od rękojeści.[1]

Sztych to także typ ataku bronią białą, zwany także pchnięciem (według terminologii niemieckiej: Stich, stąd też wywodzi się polskie słowo). W turniejowych walkach bractw rycerskich odbywanych dzisiaj, sztych jest atakiem zakazanym jako niebezpieczny a często nawet śmiertelny. Sztychy były częstą techniką kończenia walk na rapiery w okresie renesansu, szczególnie po wytrąceniu przeciwnika z równowagi technikami zapaśniczymi lub bójką (np. kopnięciem w zwarciu).

Przypisy

  1. Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: PWN, 2010, s. 4-5. ISBN 978-83-01-16260-3.